Pułk 12. Piechoty Księstwa Warszawskiego
2. batalion, 2.kompania

 

Zamek w Rydzynie

Zamek w Rydzynie to budowla jaka powstała w połowie XV wieku. Jej właścicielem był Jan z Rydzyny i Czerniny, poddany króla Władysława II Jagiełły. Zamek był warownią w stylu gotyckim. Do połowy XVII wieku należał do rodu swoich budowniczych, częściowo przechodząc w ręce rodzin wchodzących w relacje matrymonialno-finansowe z familią Rydzyńskich.

 

Niedługo po Potopie Szwedzkim, po pożarze jaki strawił budowlę, obiektem zainteresował się hrabia Bogusław Leszczyński, który nabył część kompleksu. Resztę dóbr rydzyńskich nabył jego syn Rafał. Rodzina Leszczyńskich postanowiła przebudować średniowieczną konstrukcję zamku. Józef Szymon Beletti, architekt królów Korybuta Wiśniowieckiego i Jana III Sobieskiego, a później Pompeo Ferrari byli inżynierami, którzy nadzorowali proces przekształcania zamku w duży zespół pałacowy. Początek XVIII wieku (1704-1709) to lata, w których rydzyński pałac był siedzibą Stanisława Leszczyńskiego, króla Polski.

Rok 1707 to dewastacja i kolejny pożar rezydencji, popełniony przez armię rosyjską, która zajęła Wielkopolskę. Próby ratowania przez zniszczeniem podjęto dopiero po 1715.


Można by się zapytać - jaki to ma związek z następującą dopiero po 100 latach epoką napoleońską?
Odpowiedzi na tę wątpliwość można zacząć doszukiwać się już w roku 1783, kiedy to Stanisław Leszczyński sprzedał posiadłość Aleksandrowi Józefowi Sułkowskiemu. Ten dworzanin Augusta II Mocnego zatrudnił architekta Karola Marcina Frantza, który w latach czterdziestych XVIII wieku dokonał odnowy podniszczonej rezydencji. Kolejnym właścicielem obiektu był August Sułkowski, miłośnik sztuki, który zaczął gromadzić w zamku kolekcje rzeźby, malarstwa i porcelany. Był on przybranym ojcem postaci dobrze znanej osobom interesującym się epoką napoleońską. Tą znaną postacią, aczkolwiek bardzo do dziś tajemniczą, był Józef Sułkowski, który po śmierci ojca wyemigrował i związał swój los z Bonapartem.

Jak wiemy, zginął w Kairze podczas napoleońskiej ekspedycji egipskiej, rozniesiony na szablach. Przekazy mówią, iż z jego ciała odnaleziono tylko wąsy. Marian Brandys napisał o Józefie książkę pod tytułem "Oficer największych nadziei". Kolejnym ordynatem dóbr był Aleksander Antoni Sułkowski, a następnie Antoni Sułkowski. Ten ostatni był ojcem Antoniego Pawła Sułkowskiego (czwarty z kolei ordynat dóbr), czyli drugiej postaci związanej z Rydzyńskim zamkiem, której los związany był z epopeją czasów Napoleona.

 


Antoni Paweł Sułkowski wpisał się w historię takimi dokonaniami jak wystawienie pułku piechoty w 1806, którym był 1 pułk piechoty Legii Poznańskiej. Brał udział w kampanii 1806-1807 między innymi oblegając Gdańsk i Kołobrzeg. W latach 1808-1809 walczył w Hiszpanii, gdzie wyróżnił się bohaterstwem w bitwie pod Ocana. W 1810 otrzymał nominację generalską. Walczył w kampaniach 1812 i 1813 roku. Po śmierci księcia Poniatowskiego był krótką dowódcą polskiego korpusu, z którym odprowadził Napoleona do Renu i tam złożył dymisję, po której wrócił do kraju. Od 1818 mieszkał w Rydzynie. Interesującym materiałem świadczącym o życiu Antoniego są jego listy do żony, opublikowane współcześnie pod tytułem "Listy do żony z wojen napoleońskich" ze wstępem Roberta Bieleckiego.
Za czasów Anotniego Pawła i jego żony Ewy, Sułkowscy inwestowali w modernizację pałacu i nowy ogród. Wówczas to obiekt odwiedzili Jan Ursyn Niemcewicz i Adam Mickiewicz.


W 1836 stanowisko ordynata przejął August Sułkowski, który nie mając zdolności gospodarczych zaciągał długi i doprowadzał pałac do coraz większej ruiny. Tragicznej sytuacji majątku nie potrafił też poprawić jego syn Antoni Stanisław. Na początku XX wieku dobra opustoszały, a majątek przeszedł w ręce Pruskiej Komisji Kolonizacyjnej. Ruchomości, dzieła sztuki rozeszły się wraz ze spadkobiercami a także sprzedano.

Podczas Pierwszej Wojny Światowej zamek pełnił funkcję obozu jenieckiego. Czas międzywojenny do przejęcie majątku przez Skarb Państwa oraz otworzenie tam kompleksu szkół. Druga Wojna Światowa nie przyniosła zamkowi ruiny. Przyniosła je Armia Czerwona. Po wojnie dokonano wstępnych zabezpieczeń, lecz prawdziwy remont rozpoczął się dopiero w 1790 i trwał prawie 20 lat.

 

Więcej o majątku (źródło informacji dla tego artykułu) można przeczytać tutaj: http://www.zamkipolskie.com/rydz/rydz.html
Informacje o Antonim Pawle Sułkowskim można zasięgnąć z adresu: http://napoleon.org.pl/polska/sulek.php
Informacje o Józefie Sułkowskim można zasięgnąć z adresu: http://napoleon.org.pl/polska/sul.php

Napisz co myślisz:




© mail: admin na pulk12.pl