Mniej i bardziej znani żołnierze "dwunastki"

Według Bronisława Gembarzewskiego, znanego twórcy Muzeum Wojska, wieloletniego kustosza tegoż i Muzeum Narodowego, badacza historii, przez 12. pułk piechoty (przed reorganizacją armii 4.) przewinęło się ponad 7 tysięcy żołnierzy. Siedem tysięcy osób, siedem tysięcy historii, dziejów ludzkich uwikłanych w niesamowite, wartkie i silne strumienie czasu początków XIX wieku.

Niestety, nie jesteśmy już stanie ich wszystkich poznać. Dramat wieku XX, Druga Wojna Światowa i barbarzyństwo wojny totalnej sprawiło, że do czasów współczesnych nie zachowały się oryginalne dokumenty, raporty opisujące dzieje "12-tki". Pozostały nam listy, zapiski, pamiętniki, rozsiane po Polsce i Europie przez weteranów bojowego szlaku Pułku. Z nich to dowiadujemy się o życiu niektórych osób...

Poniński Stanisław Kostka Antoni Feliks urodzony 18 XI 1781 we Wrześni , zmarły w 1847. Ziemianin, pułkownik, dyrektor generalny Ziemstwa Kredytowego w Poznaniu, marszałek sejmu Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Uczył się w szkołach pijarskich. Studiował prawo i administrację w Halle. W 1803 wrócił do Wrześni i zajął się administracją dóbr szlacheckich. Po wkroczeniu do Wielkopolski wojsk napoleońskich bezzwłocznie przystąpił wraz z bratem Józefem do polskiego ruchu powstańczego przeciwko pruskim zaborcom. 22 XI 1806 został mianowany przez J. H. Dąbrowskiego i J. Wybickiego kasjerem generalnym Centralnej Kasy Ofiar Obywatelskich w Poznaniu. Ponieważ Wiktor Szołdrski, powołany przez gen. Dąbrowskiego na stanowisko szefa formowanego w Kościanie 4 pp. (później 12pp.) nie objął tej funkcji, dnia 6 XII gen. S. Fiszer zaproponował gen. Dąbrowskiemu powierzenie szefostwa pułku Ponińskiemu. Przedstawienie to zostało przyjęte i 30 XII nominacja na szefa pułku została dla Ponińskiego w Łowiczu przez gen. Dąbrowskiego podpisana. Własnym kosztem Poniński sformował pułk w krótkim czasie w Lesznie. Z początkiem stycznia 1807 komenderujący pułkiem ppłk Józef Wasilewski urażony ustąpił z pełnionej funkcji, wobec czego Poniński w stopniu pułkownika objął bezpośrednie dowództwo pułku. Już 13 I 1807 wyruszył na jego czele na teren działań wojennych. W kampanii tego roku uczestniczył m. In. W działaniach pułku pod Gdańskiem oraz w bitwie pod Frydlandem. 1 X 1807 otrzymał Legię Honorową a 1 I 1808 Krzyż Virtuti Militari. 3 III 1808 wystąpił ze służby wojskowej i osiadł w majętności wrzesińskiej.

Jan Weyssenhoff (1774-1848) - "Pochodził z Inflant. Służbę w armii Rzeczpospolitej rozpoczął w 1789 r. w stopniu ppor. Wziął udział w kampanii 1792 i insurekcji kościuszkowskiej dosługując się stopnia majora. Do służby wrócił w 1806 r. jako ppłk. adiutant gen. Dąbrowskiego. (...) 23 lutego 1807 r. mianowany szefem bataliniu w 4 (12) p.p., jako płk objął pełną jego komendę w 1808 r., a następnie wziął udział w kampaniach 1809 r. i 1812 r. W 1813 r. awansowany na gen. bryg. dowodził brygadą jazdy. Po kapitulacji Drezna dostał się do niewoli. W armii Królestwa Kongresowego dowodził brygadą jazdy. Znany był wówczas ze swych skłonności do nadużywania alkoholu. Podczas powstania listopadowego dowodził całą kawalerią, organizował Legię Nadwiślańską, był d-cą wojskowym departamentu krakowskiego. Po powrocie 1833 r. z zesłania do Kostromy zajął się gospodarstwem i spisywaniem pamiętników." [fragment pochodzi z katalogu wystawy "Gdańsk Napoleoński" ISBN-83-911251-3-0, wyd. Muzeum Historyczne Miasta Gdańska, Gdańsk, lipiec 2000, s. 32]

Antoni Białkowski (13 VI 1788 w Poznaniu - 30 I 1852) - Autor słynnych "Wspomnień Starego Żołnierza". Pochodził ze średnio zamożnej rodziny. Jako nastolatek marzył o służbie w armii pruskiej. Koleje kampanii 1806 r., wejście Dąbrowskiego do Wielkopolski, sprawiły, iż "przypadkiem" trafił w szeregi piechurów polskich. Został szeregowym pułku 4., czyli 12. jeszcze sprzed reorganizacji. Przeszedł z "12" cały szlak bojowy, od miejsca organizacji (Kościana), poprzez Tczew, Gdańsk, ..., aż do Lipska. W kampanii 1809 odznaczony Virtuti Militari. Dostąpił honoru eskorty ciała księcia Józefa Poniatowskiego do kraju. Po zakończeniu epopei napoleońskiej dostępuje kolejnych awansów, by w czasie powstania listopadowego dowodzić 18. pułkiem p. l. Po zrywie narodowym osiada w majątku teściów na Podlasiu, a po śmierci małżonki (Franciszka z Wójcickich) w Droblinie nieopodal Leśnej. [informacje o A. Białkowskim zebrane w oparciu o wstęp do "Wspomnień starego żołnierza" wydawnictwa Armagedon, Gdynia 2003, wyd. II]

Darewski vel Darowski Antoni - urodzony 15 X 1774 w Świsłoczy pod Grodnem. Zmarł 25 I 1838 w Warszawie. Od 1786 w Szkole Rycerskiej; po jej ukończeniu wszedł w momencie rozpoczęcia wojny polsko- rosyjskiej jako kadet do 7 reg. p. lit. Wziął udział w walkach i 14 VII 1792 został patentowany na chor., a 23 VII 1793 postąpił na por. adiutanta. Wziął udział w insurekcji uzyskując 29 VI 1794 zatwierdzenie posiadanego stopnia. Brał udział w walkach o Wilno, Niemeczyn, Soły i Lubań w Mozyrskim; dostał się do niewoli ros., w której spędził 3 lata. Zwolniony, przedostał się wraz z ojcem do Legionów Polskich.
Po przybyciu do Włoch został 14 VIII 1798 w Mantui por. nadl. II baonu 2 legii. W wojnie z II koalicją 1799 walczył pod Legnano (26 III) i Magnano (5 IV). Brał udział w obronie Mantui; w trakcie jej trwania został 20 V 1799 etetowym por. Po kapitulacji twierdzy spędził 11 miesięcy w niewoli austr. w Leoben. Bezpośrednio po powrocie z niewoli Darewski awansował na kpt. i wszedł do Rady Administracyjnej. Miał opinię „doskonałego oficera”. Nie wyjechał na San Domingo. W latach 1804- 1805 przebywał jako reformowany w Chalons sur Marne. We wrześniu 1805 dostał przydział do sztabu głównego 1 korpusu Wielkiej Armii (marszałka J.-B. Bernardotte). Walczył pod Austerlitz i pod Jeną, uczestniczył w bitwach o Halle i Lubekę. Mimo wezwań gen. Wołodkiewicza nie kwapił się do przejscia do 2 Legii Północnej. 15 XII 1806 został przez Napoleona przeznaczony do 1pp. Legii Dąbrowskiego, ale marszałek Bernardotte zatrzymał go w swym sztabie. W 1807 bił się pod Spandau i nad Passarią. 14 V uzyskał Legię Honorową. Znajdował się pod Frydlandem.
Dopiero 13 X 1807 przeszedł na podinspektora przeglądowego Legii Dąbrowskiego, ale już 18 VII 1808 powrócił z powrotem do lini z awansem na mjra i przydziałem do 12 pp. W wojnie 1809 walczył pod Grochowem, Ostrówkiem i Sandomierzem, awansując 21 VII na płka wojsk galic.- fr.; 19 IX objął funkcję komisarza ordynatora armii Księstwa Warszawskiego. W roku 1810 uzyskał kawalerię Virtutti Militarii. Po klęsce moskiewskiej 1812 przebywał w Krakowie a od 12 IV 1813 ( z rozkazu ks. Józefa) zastępował chorego wiceministra wojny gen. J Wielhorskiego.
Po abdykacji Napoleona szybko awansował do stopnia gen. bryg. Obejmował stanowiska generalnego dyrektora III dyrekcji w Komisji Rządowej Wojny a następnie radcy stanu. W maju 1830 uzyskał Znak Honorowy za 30 lat nieskazitelnej służby oficerskiej.
Do 12 pp wstąpił w wielku 34 lat i służył w nim rok czasu. (biogram sporządzony przez fizyliera Marcina w oparciu o prace J. L. Pachońskiego)

Błeszczyński Andrzej - urodzony 16 II 1766. Po zajęciu Wielkopolski przez wojska francuskie wstapił w grudniu 1806 do baonu strzelców kaliskich. Od 1 IV 1807 kpt. 6 pp. Księstwa Warszawskiego; w jego szeregach wziął udział w wojnie z Austrią. Za udział w obronie Sandomierza ( 16 VI 1809) odznaczony złotym Virtutti Militarii. 12 X 1809 przeszedł na szefa baonu 11 pp. Z którego 30 V 1812 został przeniesiony do 12 pp. Wziął udział w wyprawie przeciw Rosji; odznaczył się 17- 18 VII 1812 przy zdobywaniu Smoleńska i 22 VIII został odznaczony Legią Honorową. Wraz z pułkiem brał udział w dalszych walkach; w odwrocie dotarł do Warszawy, potem odbył kampanię 1813 na terenie Niemiec; w 1813 był członkiem Rady Administracyjnej pułku. 17 III przeznaczony do 3 komp. Gwardii Honorowej.
W armii Królestwa Polskiego umieszczony jako mjr w 2ppl (2 II 1815)następnie został przeniesiony do Korpusu Weteranów (18 III 1817) Po reorganizacji Korpusu Inwalidów i Weteranów umieszczony w 4 komp. I baonu weteranów. W 1830 otrzymał Znak Honorowy za 20 lat nieskazitelnej służby. Podczas powstania 1831 służył nadal w tej samej jednostce. Po zakończeniu walk pozostał w kraju.
Gdy wstępował do 12 pp. Miał 46 lat. Z pułkiem walczył w kampaniach 1812 i 1813. (biogram sporządzony przez fizyliera Marcina w oparciu o prace J. L. Pachońskiego)

Tysson Józef - urodzony między 1767-1770 w Szypowicach. Od marca !783 służył w gwardii pułku kor., początkowo jako podoficer. 1 VIII 1791 został mianowany chor., a 1 VIII 1792 awansował na ppor. W początkach insurekcji został wraz z szeregiem innych oficerów gwardii p. kor. Przeniesiony do odtwarzanego 15 reg. p. kor. i 20 V 1794 otrzymał nominację na por.; podczas walk dalej awansował. Po upadku powstania działał na Wołoszczyźnie. Podczas morskiej podróży z Konstantynopola do Livorno został zagarnięty przez korsarzy. Zwolniony przez Tunis dotarł do Livorno.
W Legionach Polskich walczył z II koalicją. Ranny pod Weroną a po kapitulacji Mantui należał do odprowadzających żołnierzy do Fort Barreau. Został kpt. w Legii Włoskiej. Miał zaliczoną kampanię 1800/1801. Po reorganizacji 8 XII 1801 wszedł jako kapitan do III baonu 2 półbrygady liniowej polskiej i został członkiem Rady Administracyjnej. Objął dowództwo nad III baonu w walkach na San Domingo. Po kapitulacji Cayes 12 X 1803 znalazł się jako jeniec angielski na Jamajce. 8 IV 1804 zwolniony na słowo do USA.
30 XII 1806 został szefem baonu 3 pp w Legii gen. Dąbrowskiego. Uzyskał Virtutti Militarii 8 III 1808. Miał opinię: „zdatny, ale niezbyt pilny, dobrze wychowany, zna języki angielski, francuski, niemiecki i włoski, 25 lat służby”. 4 IX 1809 postąpił na mjra 12 pp. Przeniesiony na reformę 2 XI 1810. 2 V 1811 został komendantem placu w Lublinie. Działał w lożach masońskich.
W czasie wstąpienia do 12 pp miał około 39- 43 lata. Służył mniej niż rok. (biogram sporządzony przez fizyliera Marcina w oparciu o prace J. L. Pachońskiego)

Karsza Franciszek - szlachcic. Wraz z C. Godebskim, Kamieńskim i Świderskim przybył do Mediolanu 23 V 1798. Skierowani zostali do Rzymu. Nie wstąpił do legionów. Wstąpił do fr. strzelców konnych. Podczas walk z powstańcami w Circeo mordował bezbronnych dla łupu. W czasie bitwy pod Civita Castellana zgłosił się jako ochotnik do gen. Kniaziewicza. Ten szybko usunął Franciszka Karszę z szeregów za sprzedaż cudzego konia. 4 V 1799 zgłosił się w Rzymie do jazdy polskiej (gen. Kniaziewicz był w tym czasie w Paryżu i o niegodziwościach Karszy nie wiedziano w sztabie). Podczas obrony Ligurii użyty jako oficer rekrutacyjny. Następnie pomagał w rekrutacji na terenie Francji. Został rozpoznany przez gen. Kniaziewicza przez co został usunięty z szeregów. Wrócił do kraju.
Pojawia się ponownie w 1809 jako por. nadl. 12 pp ( 6 VII) etat ppor. Uzyskał 8 IX 1809 w 14 pp (2 gal.-fr.); 12 III 1810 zwolniony. (biogram sporządzony przez fizyliera Marcina w oparciu o prace J. L. Pachońskiego)

Oskierko Szczepan (Stefan) urodzony 6 XII 1776 w Mińsku. Wstąpił do 3 reg. p. lit. W czasie insurekcji awansował 13 IX 1794 z chor. na ppor. Zapewne w czasie szturmu na Pragę dostał się do niewoli rosyjskiej.
Przybył do Mediolanu. Z braku pieniędzy nie udał się do gen. J. H. Dąbrowskiego. Dotarł do Mantui wraz z L. Dembowskim. 5 X 1797 został por. I baonu 2 l ( zatwierdzony przez gen. Bonapartego). Dokształcał się w Szkole Militarnej. Walczył pod Legnano , a w bitwie pod Weroną dostał się do niewoli ( podał się za ppor. fr. Z 5 półbryg. lin. ). W Legii Włoskiej został 15 XI 1800 kpt. IV baonu. W roku 1802 udał się na urlop do kraju. Wobec przedłużenia urlopu nie został skierowany na San Domingo. Został skierowany do zakładu II baonu Dezerterów Cudzoziemskich w Kremonie, którego został komendantem. Na Elbę wyjechał 25 IV 1804, potem przerzucony na Korsykę. Ranny pod Jerminal i pod Bastią (1807).
Rozkazem z 11 III 1807 skierowany do armii XW. Przybył 25 V obejmując funkcję nadl. ppłk 2 pp.; ranny pod Frydlandem. 6 III 1808 uzyskał kawalerię Virtutti Militarii. 17 I 1809 przeszedł jako etatowy szef baonu do 12 pp., ale już 5 V 1809 przeniesiony do 8 pp. z awansem na mjra. Odznaczony 14 VI 1809 Legią Honorową. 26 VI 1811 do 5 pp., w którym awansował na płka. W wojnie 1812 był w bryg. ks. Michała Radziwiłła. Poległ pod Dynaburgiem. Do 12 pp. wstąpił w wieku 33 lat i służył niecałe 5 miesięcy. (biogram sporządzony przez fizyliera Marcina w oparciu o prace J. L. Pachońskiego)

Grotowski Feliks urodzony 9 VI 1778 w Krakowie. W czasie insurekcji zgłosił się jako ochotnik do 2 reg. p. kor. awansując po bitwie racławickiej na podchor.., a po Szczekocinach postąpił na chor. Po upadku powstania został wcielony do wojsk pruskich gdzie dosłużył się stopnia por.
Zgłosił się do Legii Naddunajskiej i 15 III 1800 został umieszczony jako ppor. w II baonie, awansując na por. 10 IV 1800. Odbył kampanię frankfurcką i zimową ( Hohenlinden ). Miał opinię „odważny, przytomny, żywy i surowy dla żołnierzy, lubi i zna wojskowość, lecz leniwy i opieszały w służbie, najszczególniej gdy jest pod komendą; przyznać mu trzeba, iż gdy komenderował kompanią dostrzegał pilnie jej porządku i trzymał w rygorze żołnierza”. Uczestniczył w desancie na Elbie i walkach o Portoferrajo. Brał udział w wyprawie na San Domingo i uzyskał rozgłos akcjami wokół Marmelade. Jako oficer bez wojska uzyskał w grudniu 1802 zgodę na powrót do Francji by następnie wziąć dymisję i powrócić do kraju.
Ponownie zgłosił się do wojska26 X 1806. 1 XII został mianowany szefem baonu 4 pp (później 12 pp) w Legii Dąbrowskiego; brał udział w bitwie o Tczew, w oblężeniu Gdańska, był pod Frydlandem. 6 III 1808 otrzymał kawalerię Virtutti Militarii. Przeniesiony 28 VI 1808 do 9 pp., wyruszył jako dowódca jego I baonu do Hiszpanii. Bił się pod Ponte di Conte, Ciudad Real, Manzanaraz, w obronie Toledo, gdzie w 600 żołnierzy odpierał ataki kilku tysięcy powstańców, póki zwycięstwo Francuzów pod Talavera nie zapewniło mu odsieczy. Walczył pod Almonacid, gdzie był ranny. Już jako mjr brał udział w walkach pod Ocana. W 1810 uczestniczył w przejściu przez góry Sierra Morena i sukcesie koło El- Viso, w marszu na Grenadę oraz w zdobyciu Malagi. Został gubernatorem miasta Almeria. W 1812 wezwany z pułkiem na wyprawę moskiewską. Walczył pod Smoleńskiem, Orszą, Studzianką, nad Berezyną. Dotarł do Wilna. 18 I 1813 awansował na płk z przeniesieniem do 17 pp, ale już 27 I przesunięty na dowódcę 14 pp. Wraz z pułkiem walczył w kampanii 1813 na terenie Niemiec. 12 X uzyskał Krzyż Legii Honorowej. Dostał się do niewoli w czasie obrony Lipska.
W armii Królestwa Polskiego został 20 I 1815 jako płk dowódcą 7ppl. 17 X 1816 został odznaczony Orderem Św. Anny 2 kl. z brylantami. Zmarł 19 V 1817. Pochowany w Lublinie.
W 12 pp. spędził półtora roku. Szefem baonu został w wieku 28 lat. (biogram sporządzony przez fizyliera Marcina w oparciu o prace J. L. Pachońskiego)

Lista żołnierzy sporządzona na podstawie załącznika do pracy Bronisława Gembarzewskiego "Wojsko Polskie. Księstwo Warszawskie 1807-1814" sporządzona przez fizyliera Marcina (Kurczaka):

Alkwist Teodor, podpor.; uwoln. 17/VI 1812.
Babski Wincenty, podpor.; uwoln. 30/V 1809.
Bardzki Michał, kap.
Beisler Marcin, podpor.;  por.13/I 1808; uwoln. 17/III 1812.
Białkowski Antoni, podpor.; por. 13/VII 1808; kap. 31/XII 1810.
Białkowski Rafał, podpor. 13/VIII 1808; por. 1/X 1810; kap.
Białkowski Wincenty, kap.; szef bat. 27/V 1809.
Biesiekierski Józef, podpor.; uwoln. 6/II 1811.
Błeszyński Andrzej, kap. p. 6 piech.; szef bat. p. 11 piech. 12/X 1809; do p. 12 piech. 30/ V 1812.
Błeszyński  Józef, podpor.
Borzęcki Józef, podpor. p. 17 piech.; do p. 12 piech. 28/II 1811.
Bratkowski Rafał, por. 8/X 1810.
Breza Kazimierz, podpor.; por. 5/XI 1812.
Brzeski Józef, por. p. 4 piech. gal. fr.; do p. 12 piech. 4/IV 1810; uwoln. 7/VII 1810.
Brzozowski Piotr, podpor.
Buliński Jan, podpor. 13/VIII 1808; por. 11/XII 1809; oddalony 21/IX 1811.
Bystrzanowski Stefan, podpor. p. 16 piech.; do p. 12 piech. 1812; por. 20/XII 1810.
Cetkowski Felicyan , kap.; uwoln. 25/VI 1810.
Chełmicki  Jan, podpor. 27/V 1809; uwoln. 9/XI 1809.
Chlebowski  Aleksander, szef bat.; major p. 11 piech. 19/I 1809; pułk. 10/VI 1810.
Chlebowski Jan, por.;  kap. 26/VIII 1809.
Chmielewski  Ludwik, podpor.; por. 27/V 1812; kap. 17/VII 1811.
Chrzanowski Tadeusz, kap.; uwoln. 28/V 1808.
Czarkowski Tomasz, podpor.
Danielewicz Maciej, podpor.; por. 13/VIII 1808.
Danielewicz Mateusz, por.; uwoln. 16/II 1810.
Darewski Antoni, podinsp.. rew. 3-ego leg.; major. p. 12 piech. 18/VII 1808; pułk. gal. fr. 21/VII 1809; komisarz ordonator 1/IX 1810.
Daszkiewicz Leon, por. p. 13 piech.; do p. 12 piech. 5/IV 1810; do p. 17 piech.; kap. 11/II 1813 .
Dembiński Wacław, podpor.
Denhoff Ludwik, por. adj.; kap. 27/V 1809.
Domański Piotr Chryzolog, major.
Drożdżewski Józef, podpor. 24/II 1809; por. 17/XII 1810.
Dziewanowski Kazimierz, podpor.; por. 31/XII 1810; zginął 5/IX 1812 pod Możajskiem.
Falkowski Jan, podpor.; por. 23/III 1811; zginął 5/IX 1812 pod Możajskiem.
Fiałkowski Wojciech, por. p. 4 piech. gal. fr.; do p. 12 piech. 4/IV 1810; uwoln. 18/V 1810.
Gawroński Salezyusz, podpor. adj. pl.  Krakowa; do p. 12 piech. 9/II 1811; por. 26/III 1812.
Glasiński Franciszek, podpor.
Gomoliński Franciszek, kap.; szef bat. p. 5 piech. gal. fr.  29/IX 1809; uwoln. 23/X 1812.
Goślinowski Bonawentura, podpor.
Grabowski Karol, podpor.; por. 6/III 1813.
Grade Benjamin, podpor.; por. mian. przez ces. Napoleona w 1812.
Grotowski Feliks, szef bat.; do p. 9 piech.  28/VI 1808; major p. 9 piech. 12/X 1809; pułk. p. 17 piech.
Gruszczyński Antoni, podpor.
Grünwald Antoni, podpor. 27/V 1809; por. 31/XII 1810.
Grzelachowski Franciszek, podpor.; por. 26/VIII 1809; kap. 5/XI 1812.
Grzymalski Franciszek, podpor.; por. 11/XI 1811, zabity 17/VIII 1812.
Grzymiński Franciszek, por.; kap. 11/XII 1809; uwoln. 28/IV 1813.
Gutkowski Franciszek, podpor. p. 16 piech.; do p. 12 piech. 4/IV 1810.
Hauke Józef, por.; adj. gen. bryg. Hauke 8/II 1808.
Hilgier Jan, kap.
Hubert Jan, podpor.; por. 14/VII; uwoln. 23/IV 1813.
Jabłoński Jan Nepomucen, kap.; uwoln. 21/III 1808.
Jahelski Jędrzej, podpor.; por. 9/II 1813.
Jankiewicz Ignacy, podpor.; uwoln. 12/I 1808.
Januszyński Franciszek, podpor.; por. 11/XII 1809; kap. 9/II1813.
Jaromy Józef, podpor.; por. 9/II 1813.
Jasiński Piotr, podpor.; por. 27/V 1809; uwoln. 17/XII 1810.
Jastrzębski Krzysztof, podpor.
Jordan Ambroży, por. 12/V 1808.
Jünger Jan, por.; kap. kwaterm. 13/VIII 1808.
Karolewski Izydor, podpor.; por. 9/II 1813.
Karsza Franciszek, por. nadliczb.
Krasznicki August, por. adj.; kap. 26/VIII 1809; uwoln. 29/VIII 1810.
Krasznicki Wiktor, podpor. 27/V 1809; por. p. 3. piech. gal. fr.
Kaszubski Andrzej, podpor. 13/VIII 1808; por. 1/X 1810; kap. 9/II 1813.
Kęszycki Kasper, podpor. 27/V 1809; uwoln. 17/III 1812.
Kęszycki Stanisław, podpor.
Kleszczyński Maryan, podpor.
Kmitta August, kap.; poległ 5/IX 1812 pod Możajskiem.
Kobyliński Kajetan, podpor.; por. mian. przez ces. Napoleona  w 1812.
Korytowski Waleryan, por. p. 16 piech.; do p. 12 piech. 4/IV 1810; uwoln. 16/VI 1810.
Koszutski Tomasz, kap.; uwoln. 20/VI 1808.
Kowalski Makary, por.; uwoln. 23/VII 1808.
Koziarski Jakób (Jan) podpor. 29/V 1809; por. 22/X 1810; kap. 11/II 1813.
Kozłowicz Antoni, podpor.; por. 9/II 1813.
Kraiński Sebastyan, podpor.; por. 17/VII 1811.
Krąkowski Teofil, podpor. p. 4 piech. gal. fr.; do p.12 piech. 4/IV 1810; do p. 6 piech. 28/II 1811.
Krukowski Paweł, podpor.; por. 14/VII 1811.
Kruszewski Maciej, por.; kap. 11/XII 1809.
Kuczborski Marcin, podpor. 15/VI 1809; por. 17/VII 1811
Kurnatowski Damazy, kap.; uwoln. 1/VII 1809.
Lebowski Michał, podpor.
Lesiński Michał, podpor. 22/V 1808; por. 27/V 1809; kap. 17/VII 1811.
Łącki Franciszek, podpor. p. 4 piech. gal. fr.; do p. 12 piech. 4/IV 1810; por. 3/VIII 1811.
Łętowski Ignacy, podpor.; por. 2/VII 1812.
Łoniewski Wiktor, podpor.; por. p. 14 piech. 22/III 1813; kap. adj. gen. Br. Weyssenhoffa 24/III 1813.
Maruszewski Ignacy, kap. p. 4 piech. gal. fr.; do p. 12 piech. 4/IV 1810; uwoln. 7/VII 1810.
Meyzner Ferdynand, por.; kap. 31/XII 1810; do p. 5 piech. 1/VI 1811.
Miaskowski Mikołaj, podpor.; por. 17/V 1809; kap. p. 3 piech. gal. fr. 25/IX 1809; uwoln. 28/I 1811.
Miaskowski Wojciech, por.; uwoln. 14/III 1808.
Milęcki Jan, podpor.; umarł  w 1809.
Mojaczewski Stanisław, podpułk. p. 9 piech.; do p. 12 piech. 28/VI 1808; kom. tw. Modlina 3/VII 1809.
Morawski Franciszek, kap. adj. gen. Fiszera; szef bat.; major. 27/XII 1810; pułk. szef szt. dyw. 8/X 1812.
Mrowiński Józef, podpor.; por. 13/VIII 1808; kap. 20/XII 1811.
Murzynowski Narcyz, kap.; zginął pod Grochowem 1809.
Olszewski Bartłomiej, kap.
Oryński Adam, por.; kap. 31/XII 1810
Orzeszko Nikodem, podpor.
Osiński Józef, podpor. p. 16 piech.; do p. 12 piech. 4/IV 1810; por. 4/XI 1811.
Oskierko Stefan, szef bat. p. 10 piech.; do p. 12 piech. nadliczb. 19/I 1809; major. p. 8 piech.; do p. 5 piech. 26/VI 1811; pułk. p 5 piech. 27/XII 1811; umarł 11/IX 1812.
Paprzycki Tomasz, podpor.; por. 26/VIII 1809; uwoln. 1/II 1810.
Pawlikowski Jędrzej, podpułk.
Płonczyński Antoni, podpor.
Płonczyński Jan Nepomucen, por.; kap. 27/V 1809.
Pobiedziński, podpor.
Podczaski Antoni, podpor. 15/VIII 1808; zginął pod Jedlińskiem 1809.
Pogorzelski Dyonizy, kap.; szef bat. p. 10 piech. 27/I 1813.
Politowski Jan, podpor.
Politowski Mateusz, kap.; zginął pod Sandomierzem
Połoński Józef, kap. p. 3 piech.; szef bat. strz. 4/VIII 1809; do p. 12 piech. 5/IV 1810.
Potocki Józef, kap. p. 5 piech.; szef bat. p. 12. Piech. 27/XII 1811; do p. 11 piech. 30/III 1812.
Prekwitz, podpor.
Prolewicz Aloizy, podpor.; por. 5/XI 1812.
Raczyński Jan, por.; do p. 14 piech.; kap. 25/II 1811.
Radoński Teodor, podpor.
Rajewicz Konstanty, por.; uwoln. 9/V 1811.
Rakowski Tomasz, kap.; uwoln. 17/V 1808.
Raun Jan, podpor.
Rogowski Tomasz, szef bat. nadliczb.
Rohoziński Jan, podpor.
Rowiński Antoni, podpor. mian. przez ces. Napoleona w 1812.
Rudnicki Teodor, por. adj. p. 8 piech.; kap. 23/I 1808; szef bat. p. 12 piech. 27/I 1813.
Rutkowski Tomasz, kap.; szef bat. 16/XI 1812.
Rzepecki Józef, kap.; uwoln. 24/II 1809.
Sarnowski Karol, kap.
Sendek Piotr, podpor.; por. 27/V 1809; kap. 5/XI 1812.
Sikorski Antoni, podpor.
Sikorski Julian, podpor.; por. 28/VIII 1812.
Spiechowski Józef, podpor.
Spiner, podpor. mian. przez ces. Napoleona w 1812.
Sroczyński Jakób, por.; kap. 27/V 1809.
Staniewski  Jan Józef, por.; kap. 3/VIII 1811.
Stocki Kazimierz, podpor.
Stokowski Hipolit, kap. adj.; szef bat. 27/V 1809; uwoln. 15/IX 1810.
Storymowicz Kazimierz, podpor.
Styburski Franciszek, podpor.
Suchodolski Ignacy, kap. p. 6 piech.; szef bat. 8/V 1809; do p. 8 piech. 14/VII 1810; major. 7/II 1812; do p. 12 piech.; w niewoli 7/XI 1812.
Sumiński Antoni, podpor. 27/V 1809.; por. 31/XII 1810.
Suniganowski Jakób, podpor.; uwoln. 22/VII 1813, jako por. p. 8 jazdy.
Święcicki  Antoni, b. kap. kom. pl. Góry; do p. 12 piech. 9/II 1812; do p. 13 piech. 2/IV 1811; uwoln. 26/XII 1811.
Świniarski Andrzej, podpor.; uwoln. 11/IV 1809.
Szadkowski Augustyn, podpor.; por. 27/V 1809; uwoln. 19/XI 1810.
Szczawiński Jan, kap.; szef bat. 16/XI 1812.
Szczucki Ludwik, por. 13/VIII 1808; kap; 13/VIII 1808 ?
Szołdrski Leon, por. 28/V 1808; uwoln. 23/VI 1808(?); kap. strz. piesz. bat. Mycielskiego 12/VII 1809; w niewoli pod Smoleńskiem 17/VIII 1812.
Szumkowski Józef, podpor.
Thiell Piotr, podpor. 27/V 1809.
Tiele Piotr, podpor.; uwoln. 24/II 1809; powtórnie do służby; uwol n. 25/VI 1810.
Twarowski, podpor.; uwoln 30/V 1810
Tysson Józef, szef bat. p. 11 piech.; major. p. 12 piech. 4/IX 1809; reform. 2/XI 1810; kom. pl. Lublina.
Tyszkiewicz Stanisław, podpor. 30/VII 1808; por. 27/V 1809; uwoln. 11/II 1811.
Weyssenhoff Jan, major.; pułk. 29/VII 1808; szef szt. dyw. 1-ej 25/V 1812; gen. bryg.
Wieczorski Józef, podpor.; uwoln. 18/V 1812.
Wiesołowski Ignacy, por.; kap. 27/V 1809; uwoln. 28/XII 1810.
Witkowski Franciszek, podpor.; por. 5/XI 1812.
Woynarowski Antoni, podpor. p. 17 piech.; do p. 12 piech.; por. 21/I 1813.
Wyszomirski Stanisław, por.; kap. 27/V 1809; uwoln. 3/VIII 1811.
Wyszyński Teofil, podpor.
Zabłocki Tadeusz, podpor.
Zdanowicz Felicyan, kap.
Zieliński Ignacy, pułk.; do p. 6 piech.; uwoln. 19/I 1809; kom. pl. Krakowa; uwoln. 15/XI 1810.

Comments: