Pułk 12. Piechoty Księstwa Warszawskiego
2. batalion, 2.kompania

 

Żołnierze "dwunastki"

Mniej i bardziej znani żołnierze "dwunastki"

Według Bronisława Gembarzewskiego, znanego twórcy Muzeum Wojska, wieloletniego kustosza tegoż i Muzeum Narodowego, badacza historii, przez 12. pułk piechoty (przed reorganizacją armii 4.) przewinęło się ponad 7 tysięcy żołnierzy. Siedem tysięcy osób, siedem tysięcy historii, dziejów ludzkich uwikłanych w niesamowite, wartkie i silne strumienie czasu początków XIX wieku.

Niestety, nie jesteśmy już stanie ich wszystkich poznać. Dramat wieku XX, Druga Wojna Światowa i barbarzyństwo wojny totalnej sprawiło, że do czasów współczesnych nie zachowały się oryginalne dokumenty, raporty opisujące dzieje "12-tki". Pozostały nam listy, zapiski, pamiętniki, rozsiane po Polsce i Europie przez weteranów bojowego szlaku Pułku. Z nich to dowiadujemy się o życiu niektórych osób...

Poniński Stanisław Kostka Antoni Feliks urodzony 18 XI 1781 we Wrześni , zmarły w 1847. Ziemianin, pułkownik, dyrektor generalny Ziemstwa Kredytowego w Poznaniu, marszałek sejmu Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Uczył się w szkołach pijarskich. Studiował prawo i administrację w Halle. W 1803 wrócił do Wrześni i zajął się administracją dóbr szlacheckich. Po wkroczeniu do Wielkopolski wojsk napoleońskich bezzwłocznie przystąpił wraz z bratem Józefem do polskiego ruchu powstańczego przeciwko pruskim zaborcom. 22 XI 1806 został mianowany przez J. H. Dąbrowskiego i J. Wybickiego kasjerem generalnym Centralnej Kasy Ofiar Obywatelskich w Poznaniu. Ponieważ Wiktor Szołdrski, powołany przez gen. Dąbrowskiego na stanowisko szefa formowanego w Kościanie 4 pp. (później 12pp.) nie objął tej funkcji, dnia 6 XII gen. S. Fiszer zaproponował gen. Dąbrowskiemu powierzenie szefostwa pułku Ponińskiemu. Przedstawienie to zostało przyjęte i 30 XII nominacja na szefa pułku została dla Ponińskiego w Łowiczu przez gen. Dąbrowskiego podpisana. Własnym kosztem Poniński sformował pułk w krótkim czasie w Lesznie. Z początkiem stycznia 1807 komenderujący pułkiem ppłk Józef Wasilewski urażony ustąpił z pełnionej funkcji, wobec czego Poniński w stopniu pułkownika objął bezpośrednie dowództwo pułku. Już 13 I 1807 wyruszył na jego czele na teren działań wojennych. W kampanii tego roku uczestniczył m. In. W działaniach pułku pod Gdańskiem oraz w bitwie pod Frydlandem. 1 X 1807 otrzymał Legię Honorową a 1 I 1808 Krzyż Virtuti Militari. 3 III 1808 wystąpił ze służby wojskowej i osiadł w majętności wrzesińskiej.

Stanisław Poniński

Jan Weyssenhoff (1774-1848) - "Pochodził z Inflant. Służbę w armii Rzeczpospolitej rozpoczął w 1789 r. w stopniu ppor. Wziął udział w kampanii 1792 i insurekcji kościuszkowskiej dosługując się stopnia majora. Do służby wrócił w 1806 r. jako ppłk. adiutant gen. Dąbrowskiego. (...) 23 lutego 1807 r. mianowany szefem bataliniu w 4 (12) p.p., jako płk objął pełną jego komendę w 1808 r., a następnie wziął udział w kampaniach 1809 r. i 1812 r. W 1813 r. awansowany na gen. bryg. dowodził brygadą jazdy. Po kapitulacji Drezna dostał się do niewoli. W armii Królestwa Kongresowego dowodził brygadą jazdy. Znany był wówczas ze swych skłonności do nadużywania alkoholu. Podczas powstania listopadowego dowodził całą kawalerią, organizował Legię Nadwiślańską, był d-cą wojskowym departamentu krakowskiego. Po powrocie 1833 r. z zesłania do Kostromy zajął się gospodarstwem i spisywaniem pamiętników." [fragment pochodzi z katalogu wystawy "Gdańsk Napoleoński" ISBN-83-911251-3-0, wyd. Muzeum Historyczne Miasta Gdańska, Gdańsk, lipiec 2000, s. 32]

Jan Weyssenhoff

Antoni Białkowski (13 VI 1788 w Poznaniu - 30 I 1852) - Autor słynnych "Wspomnień Starego Żołnierza". Pochodził ze średnio zamożnej rodziny. Jako nastolatek marzył o służbie w armii pruskiej. Koleje kampanii 1806 r., wejście Dąbrowskiego do Wielkopolski, sprawiły, iż "przypadkiem" trafił w szeregi piechurów polskich. Został szeregowym pułku 4., czyli 12. jeszcze sprzed reorganizacji. Przeszedł z "12" cały szlak bojowy, od miejsca organizacji (Kościana), poprzez Tczew, Gdańsk, ..., aż do Lipska. W kampanii 1809 odznaczony Virtuti Militari. Dostąpił honoru eskorty ciała księcia Józefa Poniatowskiego do kraju. Po zakończeniu epopei napoleońskiej dostępuje kolejnych awansów, by w czasie powstania listopadowego dowodzić 18. pułkiem p. l. Po zrywie narodowym osiada w majątku teściów na Podlasiu, a po śmierci małżonki (Franciszka z Wójcickich) w Droblinie nieopodal Leśnej. [informacje o A. Białkowskim zebrane w oparciu o wstęp do "Wspomnień starego żołnierza" wydawnictwa Armagedon, Gdynia 2003, wyd. II]

Darewski vel Darowski Antoni - urodzony 15 X 1774 w Świsłoczy pod Grodnem. Zmarł 25 I 1838 w Warszawie. Od 1786 w Szkole Rycerskiej; po jej ukończeniu wszedł w momencie rozpoczęcia wojny polsko- rosyjskiej jako kadet do 7 reg. p. lit. Wziął udział w walkach i 14 VII 1792 został patentowany na chor., a 23 VII 1793 postąpił na por. adiutanta. Wziął udział w insurekcji uzyskując 29 VI 1794 zatwierdzenie posiadanego stopnia. Brał udział w walkach o Wilno, Niemeczyn, Soły i Lubań w Mozyrskim; dostał się do niewoli ros., w której spędził 3 lata. Zwolniony, przedostał się wraz z ojcem do Legionów Polskich.
Po przybyciu do Włoch został 14 VIII 1798 w Mantui por. nadl. II baonu 2 legii. W wojnie z II koalicją 1799 walczył pod Legnano (26 III) i Magnano (5 IV). Brał udział w obronie Mantui; w trakcie jej trwania został 20 V 1799 etetowym por. Po kapitulacji twierdzy spędził 11 miesięcy w niewoli austr. w Leoben. Bezpośrednio po powrocie z niewoli Darewski awansował na kpt. i wszedł do Rady Administracyjnej. Miał opinię „doskonałego oficera”. Nie wyjechał na San Domingo. W latach 1804- 1805 przebywał jako reformowany w Chalons sur Marne. We wrześniu 1805 dostał przydział do sztabu głównego 1 korpusu Wielkiej Armii (marszałka J.-B. Bernardotte). Walczył pod Austerlitz i pod Jeną, uczestniczył w bitwach o Halle i Lubekę. Mimo wezwań gen. Wołodkiewicza nie kwapił się do przejscia do 2 Legii Północnej. 15 XII 1806 został przez Napoleona przeznaczony do 1pp. Legii Dąbrowskiego, ale marszałek Bernardotte zatrzymał go w swym sztabie. W 1807 bił się pod Spandau i nad Passarią. 14 V uzyskał Legię Honorową. Znajdował się pod Frydlandem.
Dopiero 13 X 1807 przeszedł na podinspektora przeglądowego Legii Dąbrowskiego, ale już 18 VII 1808 powrócił z powrotem do lini z awansem na mjra i przydziałem do 12 pp. W wojnie 1809 walczył pod Grochowem, Ostrówkiem i Sandomierzem, awansując 21 VII na płka wojsk galic.- fr.; 19 IX objął funkcję komisarza ordynatora armii Księstwa Warszawskiego. W roku 1810 uzyskał kawalerię Virtutti Militarii. Po klęsce moskiewskiej 1812 przebywał w Krakowie a od 12 IV 1813 ( z rozkazu ks. Józefa) zastępował chorego wiceministra wojny gen. J Wielhorskiego.
Po abdykacji Napoleona szybko awansował do stopnia gen. bryg. Obejmował stanowiska generalnego dyrektora III dyrekcji w Komisji Rządowej Wojny a następnie radcy stanu. W maju 1830 uzyskał Znak Honorowy za 30 lat nieskazitelnej służby oficerskiej.
Do 12 pp wstąpił w wielku 34 lat i służył w nim rok czasu. (biogram sporządzony przez fizyliera Marcina w oparciu o prace
J. L. Pachońskiego)

Błeszczyński Andrzej - urodzony 16 II 1766. Po zajęciu Wielkopolski przez wojska francuskie wstapił w grudniu 1806 do baonu strzelców kaliskich. Od 1 IV 1807 kpt. 6 pp. Księstwa Warszawskiego; w jego szeregach wziął udział w wojnie z Austrią. Za udział w obronie Sandomierza ( 16 VI 1809) odznaczony złotym Virtutti Militarii. 12 X 1809 przeszedł na szefa baonu 11 pp. Z którego 30 V 1812 został przeniesiony do 12 pp. Wziął udział w wyprawie przeciw Rosji; odznaczył się 17- 18 VII 1812 przy zdobywaniu Smoleńska i 22 VIII został odznaczony Legią Honorową. Wraz z pułkiem brał udział w dalszych walkach; w odwrocie dotarł do Warszawy, potem odbył kampanię 1813 na terenie Niemiec; w 1813 był członkiem Rady Administracyjnej pułku. 17 III przeznaczony do 3 komp. Gwardii Honorowej.
W armii Królestwa Polskiego umieszczony jako mjr w 2ppl (2 II 1815)następnie został przeniesiony do Korpusu Weteranów (18 III 1817) Po reorganizacji Korpusu Inwalidów i Weteranów umieszczony w 4 komp. I baonu weteranów. W 1830 otrzymał Znak Honorowy za 20 lat nieskazitelnej służby. Podczas powstania 1831 służył nadal w tej samej jednostce. Po zakończeniu walk pozostał w kraju.
Gdy wstępował do 12 pp. Miał 46 lat. Z pułkiem walczył w kampaniach 1812 i 1813.
(biogram sporządzony przez fizyliera Marcina w oparciu o prace J. L. Pachońskiego)

Tysson Józef - urodzony między 1767-1770 w Szypowicach. Od marca !783 służył w gwardii pułku kor., początkowo jako podoficer. 1 VIII 1791 został mianowany chor., a 1 VIII 1792 awansował na ppor. W początkach insurekcji został wraz z szeregiem innych oficerów gwardii p. kor. Przeniesiony do odtwarzanego 15 reg. p. kor. i 20 V 1794 otrzymał nominację na por.; podczas walk dalej awansował. Po upadku powstania działał na Wołoszczyźnie. Podczas morskiej podróży z Konstantynopola do Livorno został zagarnięty przez korsarzy. Zwolniony przez Tunis dotarł do Livorno.
W Legionach Polskich walczył z II koalicją. Ranny pod Weroną a po kapitulacji Mantui należał do odprowadzających żołnierzy do Fort Barreau. Został kpt. w Legii Włoskiej. Miał zaliczoną kampanię 1800/1801. Po reorganizacji 8 XII 1801 wszedł jako kapitan do III baonu 2 półbrygady liniowej polskiej i został członkiem Rady Administracyjnej. Objął dowództwo nad III baonu w walkach na San Domingo. Po kapitulacji Cayes 12 X 1803 znalazł się jako jeniec angielski na Jamajce. 8 IV 1804 zwolniony na słowo do USA.
30 XII 1806 został szefem baonu 3 pp w Legii gen. Dąbrowskiego. Uzyskał Virtutti Militarii 8 III 1808. Miał opinię: „zdatny, ale niezbyt pilny, dobrze wychowany, zna języki angielski, francuski, niemiecki i włoski, 25 lat służby”. 4 IX 1809 postąpił na mjra 12 pp. Przeniesiony na reformę 2 XI 1810. 2 V 1811 został komendantem placu w Lublinie. Działał w lożach masońskich.
W czasie wstąpienia do 12 pp miał około 39- 43 lata. Służył mniej niż rok.
(biogram sporządzony przez fizyliera Marcina w oparciu o prace J. L. Pachońskiego)

Karsza Franciszek - szlachcic. Wraz z C. Godebskim, Kamieńskim i Świderskim przybył do Mediolanu 23 V 1798. Skierowani zostali do Rzymu. Nie wstąpił do legionów. Wstąpił do fr. strzelców konnych. Podczas walk z powstańcami w Circeo mordował bezbronnych dla łupu. W czasie bitwy pod Civita Castellana zgłosił się jako ochotnik do gen. Kniaziewicza. Ten szybko usunął Franciszka Karszę z szeregów za sprzedaż cudzego konia. 4 V 1799 zgłosił się w Rzymie do jazdy polskiej (gen. Kniaziewicz był w tym czasie w Paryżu i o niegodziwościach Karszy nie wiedziano w sztabie). Podczas obrony Ligurii użyty jako oficer rekrutacyjny. Następnie pomagał w rekrutacji na terenie Francji. Został rozpoznany przez gen. Kniaziewicza przez co został usunięty z szeregów. Wrócił do kraju.
Pojawia się ponownie w 1809 jako por. nadl. 12 pp ( 6 VII) etat ppor. Uzyskał 8 IX 1809 w 14 pp (2 gal.-fr.); 12 III 1810 zwolniony.
(biogram sporządzony przez fizyliera Marcina w oparciu o prace J. L. Pachońskiego)

Oskierko Szczepan (Stefan) urodzony 6 XII 1776 w Mińsku. Wstąpił do 3 reg. p. lit. W czasie insurekcji awansował 13 IX 1794 z chor. na ppor. Zapewne w czasie szturmu na Pragę dostał się do niewoli rosyjskiej.
Przybył do Mediolanu. Z braku pieniędzy nie udał się do gen. J. H. Dąbrowskiego. Dotarł do Mantui wraz z L. Dembowskim. 5 X 1797 został por. I baonu 2 l ( zatwierdzony przez gen. Bonapartego). Dokształcał się w Szkole Militarnej. Walczył pod Legnano , a w bitwie pod Weroną dostał się do niewoli ( podał się za ppor. fr. Z 5 półbryg. lin. ). W Legii Włoskiej został 15 XI 1800 kpt. IV baonu. W roku 1802 udał się na urlop do kraju. Wobec przedłużenia urlopu nie został skierowany na San Domingo. Został skierowany do zakładu II baonu Dezerterów Cudzoziemskich w Kremonie, którego został komendantem. Na Elbę wyjechał 25 IV 1804, potem przerzucony na Korsykę. Ranny pod Jerminal i pod Bastią (1807).
Rozkazem z 11 III 1807 skierowany do armii XW. Przybył 25 V obejmując funkcję nadl. ppłk 2 pp.; ranny pod Frydlandem. 6 III 1808 uzyskał kawalerię Virtutti Militarii. 17 I 1809 przeszedł jako etatowy szef baonu do 12 pp., ale już 5 V 1809 przeniesiony do 8 pp. z awansem na mjra. Odznaczony 14 VI 1809 Legią Honorową. 26 VI 1811 do 5 pp., w którym awansował na płka. W wojnie 1812 był w bryg. ks. Michała Radziwiłła. Poległ pod Dynaburgiem. Do 12 pp. wstąpił w wieku 33 lat i służył niecałe 5 miesięcy.
(biogram sporządzony przez fizyliera Marcina w oparciu o prace J. L. Pachońskiego)

Grotowski Feliks urodzony 9 VI 1778 w Krakowie. W czasie insurekcji zgłosił się jako ochotnik do 2 reg. p. kor. awansując po bitwie racławickiej na podchor.., a po Szczekocinach postąpił na chor. Po upadku powstania został wcielony do wojsk pruskich gdzie dosłużył się stopnia por.
Zgłosił się do Legii Naddunajskiej i 15 III 1800 został umieszczony jako ppor. w II baonie, awansując na por. 10 IV 1800. Odbył kampanię frankfurcką i zimową ( Hohenlinden ). Miał opinię „odważny, przytomny, żywy i surowy dla żołnierzy, lubi i zna wojskowość, lecz leniwy i opieszały w służbie, najszczególniej gdy jest pod komendą; przyznać mu trzeba, iż gdy komenderował kompanią dostrzegał pilnie jej porządku i trzymał w rygorze żołnierza”. Uczestniczył w desancie na Elbie i walkach o Portoferrajo. Brał udział w wyprawie na San Domingo i uzyskał rozgłos akcjami wokół Marmelade. Jako oficer bez wojska uzyskał w grudniu 1802 zgodę na powrót do Francji by następnie wziąć dymisję i powrócić do kraju.
Ponownie zgłosił się do wojska26 X 1806. 1 XII został mianowany szefem baonu 4 pp (później 12 pp) w Legii Dąbrowskiego; brał udział w bitwie o Tczew, w oblężeniu Gdańska, był pod Frydlandem. 6 III 1808 otrzymał kawalerię Virtutti Militarii. Przeniesiony 28 VI 1808 do 9 pp., wyruszył jako dowódca jego I baonu do Hiszpanii. Bił się pod Ponte di Conte, Ciudad Real, Manzanaraz, w obronie Toledo, gdzie w 600 żołnierzy odpierał ataki kilku tysięcy powstańców, póki zwycięstwo Francuzów pod Talavera nie zapewniło mu odsieczy. Walczył pod Almonacid, gdzie był ranny. Już jako mjr brał udział w walkach pod Ocana. W 1810 uczestniczył w przejściu przez góry Sierra Morena i sukcesie koło El- Viso, w marszu na Grenadę oraz w zdobyciu Malagi. Został gubernatorem miasta Almeria. W 1812 wezwany z pułkiem na wyprawę moskiewską. Walczył pod Smoleńskiem, Orszą, Studzianką, nad Berezyną. Dotarł do Wilna. 18 I 1813 awansował na płk z przeniesieniem do 17 pp, ale już 27 I przesunięty na dowódcę 14 pp. Wraz z pułkiem walczył w kampanii 1813 na terenie Niemiec. 12 X uzyskał Krzyż Legii Honorowej. Dostał się do niewoli w czasie obrony Lipska.
W armii Królestwa Polskiego został 20 I 1815 jako płk dowódcą 7ppl. 17 X 1816 został odznaczony Orderem Św. Anny 2 kl. z brylantami. Zmarł 19 V 1817. Pochowany w Lublinie.
W 12 pp. spędził półtora roku. Szefem baonu został w wieku 28 lat.
(biogram sporządzony przez fizyliera Marcina w oparciu o prace J. L. Pachońskiego)

Szołdrski Wiktor herbu Łodzia (ur. 1775 w Rogalinie – zm. w 1830 w Berlinie), syn Jakuba Piotra Szołdrskiego i Eufrozyny Gajewskiej. Dostał mu się potężny spadek, ale nie po rodzicach. Majątek otrzymał od Feliksa Szołdrskiego dla którego Wiktor był stryjecznym wnukiem. Wiktor był starostą Rogoźińskim. W 1798 został mianowany dziedzicznym hrabią pruskim. Procesował się o dobra z Działyńskimi. Spotkał się z Napoleonem w Dreźnie, wysłany został tam wraz z deputacją innych właścicieli ziemskich w 1806 r. To właśnie 31 letni wówczas Wiktor Szołdrski miał zostać pierwszym szefem 4 pułku piechoty. Gdy do początku grudnia 1806 r. hrabia nie interesował się zbytnio pułkiem, inspektor piechoty – Stanisław Fiszer, postanowił obsadzić na stanowisku szefa regimentu 25 letniego Stanisława Ponińskiego. W liście argumentował : Czwarty zaś regiment straciwszy swego szefa Pana Szołdrskiego, który się – jak słyszę - opłacał, nie ma ani nadziei, by kto o jego [pułku]wygodach i ozdobach pomyślał. Poniński za otrzymanie stanowisko miał zafundować dla żołnierzy płaszcze. Wiadomo potem od Białkowskiego, że Poniński wielce o wygląd pułku dbał, ale czy w takim razie cześć uniformów zafundował Szołdrski? Czy cokolwiek zrobił przez miesiąc? Wszak panował w kraju entuzjazm, chęć działania bo Napoleon niezwyciężony…
Inny obraz rysuje jego krewny, Franciszek Gajewski. Wspomina iż był on równie majętny co ograniczony na umyśle. Przebywał w Warszawie (miał pseudonim sołtys), gdzie prowadził życie rozwiązłe, utrzymywał w domu swoim dwie faworytki, spijał się ze swoimi amikusami, przegrywał w karty, dawał bale, dobre obiady, grano u niego do białego dnia, słowem trwonił majątek. Na koniec rozpił się gorzałką i umarł w niedostatku zostawiając dwójkę dzieci (15-letni Włodzimierz i 13-letni Wiktor)

Wasilewski Józef urodzony 18 V 1759 w woj. Witebskim. Przyjęty do szkoły rycerskiej 1775-1781. Uczestnik kampanii 1792. Po wybuchu powstania 1794 mianowany 30 III kwatermistrzem gen. przy boku T. Kościuszki z rangą mjra liniowego. Był w oblężeniu Warszawy.
W Legionach Polskich od 30 VIII 1797. Mianowany przez J. H. Dąbrowskiego kpt. gren. I baonu. Przebywał przy sztabie, zaliczono mu kampanię latysańską. Został wysłany jako emisariusz do kraju, do marsz. Małachowskiego. Był indagowany na granicy. Powrócił 26 V 1798 do Rzymu i został przeniesiony do III baonu. Zajmował się tłumaczeniem fr. kodeksów wojskowych. 2 VIII został wysłany do Paryża dla powitania przybyłego z USA Kościuszki. Po powrocie został adiutantem sztabu gen. Dąbrowskiego. 18 V gen. Dąbrowski mianował go swym adiutantem. Dobrym stosunkom z gen. Dąbrowskim położyła kres bitwa pod Trebbią. Wasilewski zapodział się, tak że gen. w najkrytyczniejszych chwilach był bez adiutanta. Wasilewski utracił zaufanie. Poprosił o przeniesienie. 30 VII dostał paszport z rangą szefa baonu nad Ren. Gen. Kniaziewicz nie mógł mu zaoferować więcej jak stanowisko kpt. Wasilewski upierał się przy randze szefa baonu i został nim 21 V- najpierw III baon, a gdy S. Fiszer dostał się do niewoli, objął I baon 6 VI 1800. Walczył pod Hochst i Beergen. Był pod Hohenlinden. Znów przesunięty do III baonu, złożył dymisję i powrócił do kraju.
Z końcem 1806 włączył się znów u boku gen. Dąbrowskiego w organizację wojsk jak mjr; formuje 4 pp. ( później 12 pp. ) którego zostaje płk. 17 I 1807. Walczył pod Grudziądzem, Tczewem, Gdańskiem i Frydlandem. Uzyskał Virtuti Militari 6 III 1808. Na propozycję gen. Dąbrowskiegoz 13 XI 1807 objął inspekcję przeglądów jego legii 8 III 1808, a patent Fryderyka Augusta na płk-inspektora przeglądów dostał 6 VI 1809. Był pod Zamościem.

Hauke Józef - syn Maurycego i Salomei, ur. 1790 r. w Warszawie, wszedłszy 1806 r. do wojska polskiego, został 1807 r. podporucznikiem 12 pułku piechoty; kapitan – adiutant polowy do sztabu generał Hauke 1808 r., postąpił 1813 r. na szefa szwadronu adiutanta polowego w tymże sztabie, a w 1815 r. został przeznaczony jako major do kwatermistrzostwa generalnego wojska, i w tymże roku postąpił na podpułkownika, a w 1827 r. został pułkownikiem. Józef odznaczył się przy szturmie Tczewa i również chlubnie odbył kampanie
1812 r., a jako pułkownik wojsk polskich, odkomenderowany do armii rosyjskiej, był w kampanii tureckiej 1828 – 1829 r.; w 1830 r. otrzymał godność hrabiowską i został figiel – adiutantem następcy tronu cesarzewicza Aleksandra1828r. Kawaler krzyża złotego wojskowego, Legii Honorowej i orderu św. Anny II klasy, w 1820 r. otrzymał pozwolenie noszenia orderu pruskiego Orła Czerwonego III klasy. Wszedł do wojska rosyjskiego w stopniu generała – majora; umarł w 1837 r. Z żony Karoliny ze Steinkellerów miał dzieci: Aleksandra, Józefa – Ludwika i Salomeę.

 

 Jabłoński grenadier, nie znany mi z imienia, urodził się koło roku 1757. Służbę rozpoczął jeszcze za czasów Rzeczypospolitej, po przegranej kampanii 1794 roku wyemigrował do Francji. Tam wstąpił do legionów. Pojawia się ponownie w 1806 roku, gdy Napoleon ściąga resztki legionowe w dawne granice Rzeczypospolitej. Jak wiadomo mała cześć żołnierzy i oficerów trafiła do nowo tworzących się pułków, większa część zasiliła Legię Polsko – Włoską, Jabłoński trafił jednak do Poznania i stamtąd umieszczono go w 4 pp (poźniejszy 12 pp). Jabłoński był znany Dąbrowskiemu jeszcze z czasów legionów, teraz znów mógł mu służyć już w ojczyźnie.
Jabłoński, w 1807 roku liczący już 50 lat wygląd miał wielce grenadierski : Dobrego wzrostu, zbudowany prawdziwie na żołnierza, miał zarost tak gęsty i czarny, że w niczem nieustępował barwie bermycy,[…] marsowej i groźnej dodawała postaci. W pułku 12 Jabłoński miał tytuł pierwszego grenadiera i w tym stopniu dokończył służbę. Mimo wszelkich zasług i doświadczenia nie został przedstawiony do awansu i dekoracji a to za sprawą tej ludzkiej słabości do trunków wyskokowych. Wśród towarzyszy broni miał posłuch, szacunek i powagę.
Istnieją mniej lub bardziej prawdziwe anegdoty o Patriarchy Pułku 12 grenadierze Jabłońskim, które przeszły do legendy. A oto kilka z nich:
Pod Grudziądzem w lutym 1807 roku, Jabłoński (bez rozkazu i komendy) skrzyknął cały batalion i na jego przedzie przekroczył zamarzniętą Wisłę w celu zdobycia Grudziądza. Żołnierze, mając nie więcej jak po 3 ładunki na głowę ruszyli za Jabłońskim i dotarli do pierwszych wałów. Tam ostrzelani z kartaczy cofnęli się za Wisłę pozostawiając Jabłońskiego który, usiadłszy sobie na bryle lodu, zachowane dotąd ładunki wystrzela; i może byłby się tam dłużej bawił, gdyby nie wysłani frejkury z twierdzy.
Posuwając się dalej w kierunku Gdańaska, pułk stanął w Gniewie i zajął kwatery. Opis czynów Jabłońskiego daje nam A. Białkowski:
Nadedniem słyszymy jakiś hałas […] spostrzegłem Jabłońskiego stojącego przed żydówką i nabijającego broń […] zapytuję go „co ty robisz? Czego chcesz?” – Jabłoński nieprzerywając nabijania ( a z boku mrugając na mnie że tylko dla postrachu żydówki ), odpowiada: Panie Poruczniku! Chcę wódki kupić, o to złotówka leży ; dlaczego ta…ta… do kroć milijonów sto tysięcy batalijonów! Nie chce mi sprzedać wódki? Ja widząc leżące pieniądze, krzyknąłem na żydówkę „kiedy ci płaci, czemu nie dajesz wódki? Wszak to jest szynkownia”. Po roztrzygnieniu sporu […] żydówka nalała trunku.
Na tym jednak nie koniec. Po kwadransie:
Wpada do nas ta sama żydówka z krzykiem: „Nu… gdzie ten żołnierz co to mnie chciał zabic?...bo to był anioł!..” Jabłoński przy swoim zaroście i bermycy, nastroił srogą minę, że cały dom wystraszył, że ojciec pomienionej żydówki, co leżał trzy lata bez władzy w nogach, zerwał się z łóżka i uciekł na podwórze. Rodzina żydowska uznała owe zjawisko za cud i prosili o widzenie się z nim. Prócz nich zebrali się wszyscy Żydzi z Gniewu. Podpity Jabłoński podchwycił temat, na czym zyskał od zebranych: numizmat złoty, dużą ilość bielizny, wódki dali co by mógł się wykapać. Do przybyłego rabina mówił o różnych zdarzeniach we włoskim języku, których się w obozach nauczył, w co rabin uwierzył twierdząc, że wszystko to z Bublii prawdę mówi. Towarzysze Jabłońskiego mieli przy tym duży ubaw z całej sytuacji.
Pułk 12 razem z dywizją Dąbrowskiego ruszył szybkim marszem w kierunku Frydlandu. Zmęczeni i głodni żołnierze padli na ziemię i nie powstawali na nawoływania oficerów do dalszego marszu. Zniechęceni oficerowie wołają po Jabłońskiego, który dostawszy instrukcje zbiera siły, bierze na siebie tornister i broń w rękę, a stukając o ziemię kolbą woła: „no! Kamraci!...cóż to do milijon kroć sto tysięcy batalionów; czy nie wstaniecie?” a nie widząc poruszenia […]”No! Kiedy tak…to ja chociaż stary jestem, bo mógłbym być ojcem waszym, to was będę po jednemu przenosił.” Mówiąc te słowa, bierze za rękę dobosza, małego chłopca, na tornister sobie sadza, i udaje się drogą ku Fridlandowi.[…] wszyscy jakby mocą czarodziejską poruszeni, powstali i poszli za nim.
Po zwycięskiej bitwie Frydlandzkiej, pułk 12 pomaszerował w Prusy Wschodnie i stanął na spoczynek w Gołdapi. Tu wypłacono żołnierzom i oficerom żołd. Jabłoński zasilony świeżym groszem, wesoło używał z towarzyszami pohulanki[…] przebrał miarkę, wraz z kilku innymi aresztowany i osadzony na odwachu został. Następnego dnia, przybył generał Dąbrowski wraz z sztabem. 12 Pułk wystąpił do parady. Jabłoński obserwował wszystko z okna odwachu. Po paradzie, obok okna hulaki przechodził Dąbrowski. Jabłoński zaczął wołac donośnym głosem: „Jenerale! Ty idziesz na obiad, a ja biedny muszę tu siedziec!...”. Dąbrowski poznał Jabłońskiego i poprosił pułkownika o uwolnienie starego wiarusa. Uwolniony grenadier idąc za generałem mówił „Gdzie ja teraz na objad pójdę, kiedym dzisiaj żadnej służby nie robił i nic mi się nie należy… ale ja pójdę do mego starego jenerała, to on mnie posili”. W kwaterze Dąbrowskiego nakarmiono grenadiera i dano mu kilka złotych. Wychodząc, podniósł ręce do góry i woła chodźta kamraci! Będziewa pili!
Jabłoński był na tyle lubiany, że każdy żołnierz który robił pohulankę musiał zaprosić Jabłońskiego. Bez niego, częstunek, nawet najhojniejszy nie miał powabu i życia. Doświadczony grenadier potrafił w każdej okoliczności wynaleźć fundusze na częstunek. Każde święto, awans na stopień oficerski czy dymisja odbywały się przy udziale grenadiera Jabłońskiego.
 Gdy nadszedł czas pokoju, żołnierze stawali na kwaterach, lepszych bądź gorszych. Jabłoński był zawsze wzorem do naśladowania dla pozostałych żołnierzy jak sobie w danej kwaterze radzic. Potrafił przekabacić gospodynię zajmując jej dzieci zabawkami bądź bajkami, a innym razem straszył, że bić będzie. Jak gospodarz był dokuczliwy to brał do siebie na kwaterę młodych doboszy i kazał im ćwiczyć granie.
W roku 1809 Jabłoński znalazł się wraz z pułkiem pod Górą gdzie miano zdobyć szaniec a most na Wiśle zniszczyć. Stary grenadier przed atakiem dawał jeszcze młodym kamratom wskazówki jak mają postępować. „Pamiętajcie[…] że gdy przyjdzie drapac się na bateryje, nie trzeba włazic prosto, bo cię bagnetem nieprzyjaciel łatwo strąci albo strzałem ugodzi; ale dostawszy się na parapet, położyc się wzdłuż, i tak się toczyc, abyś już był pewny, że bezpieczniej możesz się podnieść i dopiero się z nim spotkac”. Z samego rana, odział grenadierski z Jabłońskim na czele tak cicho podszedł wroga, że nieprzyjaciel ujrzał ich dopiero przy bateriach dział. W tym czasie kula ugodziła starego grenadiera w krzyż. Leżąc ranny w fosie potrafił jeszcze zażartować mówiąc: Ja się spodziewałem że dostanę krzyż, a ja widzicie w krzyż dostałem. Baterię zdobyto, a Jabłońskiego przewieziono do lazaretu.
Do pułku, już stojącego w Krakowie, powrócił po kilku miesiącach. Ranna dokuczała i Jabłoński czuł, że jest już niezdolny do wojaczki. Zażądał dla siebie dymisji.
Nie mając towarzyszy do pohulanki, odwykł od nałogu pijaństwa, a za zebrane pieniądze zajął się wytwórstwem różnego rodzaju szczotek. Każdy w owym czasie chciał mieć szczotkę od wiarusa Jabłońskiego.
Między rokiem 1814 a 1816 przybył do Warszawy i tu nadal zajmował się sprzedażą szczotek. Nad jego łóżkiem, ówcześni wspominają, wisiała jego stara bermyca, a dymisja była owinięta w białą chusteczkę i trzymana była z pełnym szacunkiem w kuferku.
W 1819 roku rana otrzymana pod Góra znów się odezwała. Z każdym dniem tracił siły, wysechł jak szczapa; po kilku miesiącach choroby, przepowiedział sobie godzinę śmierci, a przyjąwszy pomoc kapłańską, przykładnie i spokojnie zasnął w Bogu.
Na pogrzeb przybyło kilku oficerów i starych wiarusów, dawnych towarzyszy z pułku. Pożegnali oni starego kamrata, stawiając mu drewniany krzyż.

Płonczyński Jan Chrzciciel – syn Macieja i Antoniny Boguckiej, ur. 1777r. w Chociczy, w pow. szwedzkim, wszedł 1807 r. do 12 pułku piechoty wojsk Księstwa Warszawskiego i tegoż roku został podporucznikiem; porucznik, kapitan 1807 r., następnie 1812 r. szef batalionu 20 pułku piechoty, przeznaczony 1815 r. w stopniu majora do 4 pułku piechoty liniowej, przeszedł 1817 r. do 1 pułku strzelców pieszych i wyszedł do dymisyi w stopniu podpułkownika i został płatnikiem kasy przy kanale nawigacyjnym. Odbył kampanie: 1807 r. przeciw Prusom, 1809 r. przeciw Austryi, 1812 r. w Rosyi i 1813 r. przeciw sprzymierzonym, broniąc twierdzy Modlina i za waleczność otrzymał krzyż wojskowy złoty Virtuti Militari; żonaty z Wiktoryą Wilczewską, umarł 1851 r. w Warszawie i pochowany na Powązkach.

Płonczyński Nepomucen – syn Macieja i Antoniny Boguckiej, ur. 1786 r. w Chociczy, wszedł 1806 r. jako podporucznik do 12 pułku piechoty wojsk Księstwa Warszawskiego i 1807 r. został porucznikiem; kapitan 1809 r., przeznaczony 1815 r. do 4 pułku piechoty liniowej, awansował 1817 r. na majora i w 1829 r. na podpułkownika w 1 pułku piechoty liniowej i w 1831 r. był dowódcą tego pułku. Odbył kampanie: 1807 r. przeciw Prusom, 1809 r. przeciw Austryi i 1812 r. w Rosyi, za co ozdobiony krzyżem Virtuti Militari i krzyżem srebrnym Legii Honorowej; umarł 1847 r. w Warszawie, pozostawiwszy z żony Kandydy Rusieckiej córkę Bronisławę i synów Zygmunta i Edwarda.

Płonczyński Andrzej – syn Macieja i Anastazyi, ur. 1791 r., wszedł 1807 r. do 12 pułku piechoty i w 1808 r. został podporucznikiem a 1809 r. porucznikiem i 1813 r. kapitanem i w 1816 r. wyszedł do dymisyi. Odbył kampanie: 1809 r. przeciw Austryi, 1812 r. w Rosyi i 1813 r. przeciw sprzymierzonym i za waleczność dostał krzyż Legii Honorowej

Oryński Adam – syn Franciszka i Franciszki Kossowskiej, ur. 1786 r. we wsi Oryniczkach, w pow. brzezińskim, postąpił 1806 r. do 12 pułku piechoty wojsk Księstwa Warszawskiego i w 1807 r. został podporucznikiem, a 1808 r. porucznikiem; kapitan 1810 r., przeniesiony 1815 r. do 3 pułku piechoty liniowej, wyszedł 1817 r. do dymisyi i w 1831 r. był majorem w 13 pułku piechoty liniowej. Odbył kampanie: 1807 r. przeciw Prusom, 1809 r. przeciw Austryi, 1812 r przeciw Rosyi i 1813 r. przeciw sprzymierzonym i za waleczność otrzymał krzyż Legii Honorowej i krzyż złoty Virtuti Militari.

Paprowicz Grzegorz – syn Pawła i Maryanny, ur. 1787 r. w Chełmnie, w Poznańskiem, wszedł 1806 r. do 12 pułku piechoty wojsk Księstwa Warszawskiego, a w 1815 r. umieszczony w 1 pułku piechoty liniowej, został 1828 r. podporucznikiem w 2 batalionie weteranów czynnych, następnie był w inwalidach wojsk rosyjskich, i w 1844 r. otrzymał prawa nowego szlachectwa. Odbył kampanie: 1807 r. przeciw Prusom, 1809 r. przeciw Austryi i 1812 r. w Rosyi; z żony Pulcheryi Olszewskiej miał syna Antoniego.

Pawlikowski Andrzej – syn Pawła i Brygidy, ur. 1790 r. we wsi Swiszowie, w pow. kaliskim, wszedł 1810 r. do 12 pułku piechoty wojsk Księstwa Warszawskiego i w 1813 r. został podporucznikiem; przeznaczony 1816 r. do 3 pułku strzelców pieszych, awansował 1820 r. na porucznika, a 1830 r. na kapitana i w 1831 r. był majorem w 5 pułku strzelców pieszych; odbył kampanie: 1812 r. w Rosyi i 1813 r. przeciw sprzymierzonym i za waleczność otrzymał krzyż złoty Virtuti Militari.

Pogorzelski Dionizy – syn Michała i Reginy, ur. 1781 r. w Postolicach, w Galicyi, wszedł 1806 r. do 12 pułku piechoty wojsk księstwa Warszawskiego i 1807 r. został podporucznikiem; porucznik, awansował tegoż roku na kapitana, a w 1813 r. na majora; umieszczony 1815 r. w 5 pułku piechoty liniowej, wkrótce otrzymał urlop nieograniczony. Odbył kampanie: 1807 r. przeciw Prusom, 1809 r. w Austryi, 1812 r. w Rosyi i 1813 r. w Niemczech.

Prolewicz Jan – syn Józefa i Józefy Bojarskiej, postąpił 1811 r. do 12 pułku piechoty wojsk Księstwa Warszawskiego i w 1812 r. został podporucznikiem; przeznaczony 1815 r. do 8 pułku piechoty liniowej, postąpił 1816 r. na porucznika, a w 1825 r. na kapitana, i w 1831 r. był majorem, a za waleczność otrzymał krzyż złoty Virtuti Militari; odbył kampanie: 1812 r. w Rosyi i 1813 r. w Niemczech.

Imbra Adam– syn Ignacego i Dominiki, urodzony we wsi Kopciuszki, w grodzieńskiem 1791 r., postąpił na służbę 1812 r. do 12 pułk piechoty Księstwa Warszawskiego i w 1816 r. został podporucznikiem z przeniesieniem do 1 pułku strzelców pieszych.
Januszyński Franciszek – syn Michała i Ludwiki, ur. 1778 r. w m. Skokach, w Wielki Księstwie Poznańskiem, postąpił na służbę 1806 r. do 12 pułku piechoty Księstwa Warszawskiego i w 1808 r. został podporucznikiem, a w 1809 r. porucznikiem; w 1813 r. awansował na kapitana w tymże pułku i w 1815 r. umieszczony w 4 pułku strzelców pieszych, wyszedł do dymisji 1817 r. Odbył kampanie 1807 r. przeciw Prusom, 1809 r. przeciw Austryi, a w 1813 r. był w bitwach pod Gabel, Lebau i Lipskiem.

Jaroma Józef – syn Jakóba i Maryanny, ur. 1791 r. w Chełmnie, w woj. Bydgoskiem, postąpił na służbę 1807 r. do 12 pułku piechoty i w 1811 r. został podporucznikiem, a w 1813 r. porucznikiem w tymże pułku; 1825 r. kapitan, awansował 1831 r. na majora 8 pułku piechoty i otrzymał krzyż złoty Virtuti Militari. Odbył kampanie 1807 r. przeciw Prusom, 1809 r. przeciw Austryi, a 1812 r. był w bitwach w Rosyi; pozostawił syna Tomasza.

Jasinowski Józef – syn Jana i Małgorzaty z Olszewskich, ur. 1792 r. we wsi Ostrołęce, w wojew. Augustowskim, postąpił na służbę 1809 r. do pułku strzelców litewskich i w 1812 r. został podporucznikiem w 12 pułku piechoty Księstwa Warszawskiego; w 1815 r. przeznaczony do 4 pułku strzelców pieszych, awansował 1816 r. na porucznika i w 1819 r. wyszedł do dymisyi w randze kapitana. Odbył kampanię 1809 r. przeciw Austryi i w 1812 r. był w bitwach w Rosyi pod Wiaźmą, Krasnem i nad Berezyną.

Jeleniak Karol – syn Jakóba i Katarzyny z Kępskich, ur. 1785 r. we wsi Trzcińcu, w obwodzie kaliskim, postąpił na służbę 1806 r. do 12 pułku piechoty Księstwa Warszawskiego i w 1813 r. został podporucznikiem; przeniesiony do pułku gwardy pieszej, awansował tegoż 1813 r. na porucznika, a w 1815 r. przeznaczony z pułku ułanów do 7 pułku piechoty, wyszedł 1817 r. do dymisyi. Odbył kampanie 1807 r. przeciw Prusom, 1809 r. przecie Austryi, a w 1812 r. przyjmował udział w bitwach pod Smoleńskiem, Możajskiem, Woronowem, Wiaźmą i nad Berezyną i 1813 r. był ozdobiony krzyżem srebrnym polskim.

Jünger Jan – syn Dawida i Krystyny Handki, ur. 1773 r. w m. Lesznie, w Wielkim Księstwie Poznańskiem, wszedł 1806 r. do służby jako porucznik płatnik do 12 pułku piechoty Księstwa Warszawskiego i w 1808 r. został kapitanem w tymże pułku; umieszczony 1815 r. w 3 pułku piechoty liniowej, postąpił 1817 r. na majora, a w 1825 r. został przeniesiony do administracji Komisyi Rządowej Wojny. Odbył kampanie1807 r. przeciw Prusom, a 1809 r. przeciw Austryi.

Karśnicki August – syn Kajetana i Katarzyny, ur. 1788 r. w Rynarzewie, w obwodzie bydgoskim, postąpił 1806 r. do 12 pułku piechoty Księstwa Warszawskiego i tegoż roku został podporucznikiem; porucznik 1807 r., awansował 1809 r. na kapitana z przeniesieniem do pułku strzelców litewskich, a 1816 r. był przykomenderowany do 1 pułku piechoty liniowej. Odbył kampanie 1807 przeciw Prusom i 1809 r. przeciw Austryi.

Kęszycki Gaspar – syn Samuela i Reginy, ur. 1787 r. we wsi Marsowie, w wojew. Kaliskiem, postąpił 1804 r. do regimentu huzarów pruskich, a w 1806 r. przeszedł do 4 pułku piechoty legii Dąbrowskiego; podporucznik 1809 r. w 12 pułku piechoty Księstwa Warszawskeigo, 1812 r. porucznik w 6 pułku piechoty, w 1815 r. przeznaczony do 3 pułku piechoty liniowej, awansował 1820 r. na kapitana. Odbył kampanie, 1806 r. przeciw Francyi, 1807 r. przeciw Prusom, 1809 r. przeciw Austryi, a w 1812 r. był w bitwach pod Bobrujskiem i Borysowem; pozostawił dwie córki dwóch synów.

Kleszczyński Marian – syn Antoniego i Teresy Pląskowskiej, ur. 1790 r. we wsi Rakowicach, w pow. miechowskim, wszedł 1808 r. do 12 pułku Księstwa Warszawskiego i w 1812 r. został podporucznikiem; przeznaczony 1815 r. do 2 pułku piechoty liniowej, wyszedł do dymisyi 1816 r. Odbył kampanie 1809 r. przeciw Austryi, 1812 r. w Rosyi i był w bitwach pod Smoleńskiem, Możajskiem i Wiaźmą, a 1813 r. w Niemczech i otrzymał krzyż Legii Honorowej.

Kolbe Ferdynand – syn Aleksandra i Aleksandryny z Klayit, ur. 1794 r. w Cieślince, w Wielkim Księstwie Poznańskiem, wstąpił 1808 r. z korpusu kadetów do 12 pułku piechoty Księstwa Warszawskiego i w 1811 r. został podporucznikiem w 10 pułku piechoty; porucznik 1813 r., kapitan 1821 r., awansował 1831 r. na majora 2 pułku piechoty liniowej. Odbył kampanie 1809 r. przeciw Austryi, a 1812 r. był w bitwach w Rosyi i otrzymał krzyż złoty Virtuti Militari.

Lewandowski Jacenty – syn Walentego i Agaty z Wiśniewskich, ur. 1785 r. we wsi Dorposzu, w Poznańskiem, postąpił 1808 r. do 12 pułku piechoty Księstwa Warszawskiego i w 1827 r. awansował na podporucznika w korpusie weteranów. Odbył kampanie, 1809 r. przeciw Austryi i był pod Toruniem i Jedlińskiem, 1812 r. w Rosyi, pod Smoleńskiem, Kaługą i Wiaźmą; um. 1830 r.

Maroński Krzysztof – syn Wojciecha i Rozalii Lipińskiej, ur. 1778 r. w Zasownicach, w Prusach, postąpił 1804 r. do wojska pruskiego, a w 1806 r. przeszedł do 12 pułku piechoty Księstwa Warszawskiego; umieszczony 1815 r. w 2 pułku piechoty, jako podoficer otrzymał awans 1820 r. na dozorcę do korpusu kadetów w Kaliszu.

Metwiński Rajmund – syn Józefa i Beaty, ur. 1781 r. w Szerszynowie, w Galicyi, postąpił 1792 r. jako kadet artylerii pieszej i w 1803 r. został podporucznikiem; porucznik 1809 r. w 1812 r. przeniesiony do 12 pułku piechoty Księstwa Warszawskiego, awansował 1813 r. na kapitana, a w 1816 r. przykomenderowany z reformy do 4 pułku piechoty liniowej, wyszedł 1820 r. do dymisyi. Odbył kampanie: 1792 r. w Polsce, 1809 r. przeciw Austryi i w 1812 r. przeciw Rosyi.

Michaelis Karol – syn Jana i Elżbiety Stankowskiej, ur. 1775 r. we wsi Grabianowie, w obwodzie bialskim, wstąpił 1789 r. do artylerii litewskiej i w 1809 r. został porucznikiem w 12 pułku piechoty Księstwa Warszawskiego; kapitan 1811 r., przeznaczony na adiutanta placu twierdzy Torunia, awansował 1812 r. na majora placu tejże twierdzy. Komendant placu w Siedlcach i mający dozór nad magazynem ubiorów, przeniesiony w stopniu kapitana do korpusu żandarmerii; w 1825 r. wyszedł do dymisyi, a następnie został majorem w komendach inwalidnych 10 okręgu straży wewnętrznej. Odbył kampanie: 1792 i 1794 r. przeciw Rosyi, 1809 r. przeciw Austryi i 1812 r. przeciw Rosyi pod Witebskiem i Połockiem, za co otrzymał krzyż kawalerski polski.

Niewiarowski Kazimierz – syn Franciszka i Katarzyny, ur. 1789 r. w Warszawie, wszedł 1809 r. do 12 pułku piechoty wojsk Księstwa Warszawskiego; wcielony 1815 r. do batalionu grenadierów gwardii, wyszedł 1817 r. do dymisyi w stopniu podporucznika; odbył kampanię 1812 r. w Rosyi.

Nowiński Antoni – syn Józefa i Józefy Adamowskiej, ur. 1797 r.(?) we wsi Sieńsku, w obwodzie kieleckim, wszedł 1811 r. do 12 pułku piechoty wojsk Księstwa Warszawskiego; przeznaczony 1815 r. do 8 pułku piechoty liniowej, w 1824 r. awansował na podporucznika; a w 1831 r. był kapitanem. Odbył kampanie: 1812 r. w Rosyi i 1813 r. w oblężeniu Zamościa.

Lista żołnierzy sporządzona na podstawie załącznika do pracy Bronisława Gembarzewskiego "Wojsko Polskie. Księstwo Warszawskie 1807-1814" sporządzona przez fizyliera Marcina (Kurczaka):

Alkwist Teodor, podpor.; uwoln. 17/VI 1812.
Babski Wincenty, podpor.; uwoln. 30/V 1809.
Bardzki Michał, kap.
Beisler Marcin, podpor.;  por.13/I 1808; uwoln. 17/III 1812.
Białkowski Antoni, podpor.; por. 13/VII 1808; kap. 31/XII 1810.
Białkowski Rafał, podpor. 13/VIII 1808; por. 1/X 1810; kap.
Białkowski Wincenty, kap.; szef bat. 27/V 1809.
Biesiekierski Józef, podpor.; uwoln. 6/II 1811.
Błeszyński Andrzej, kap. p. 6 piech.; szef bat. p. 11 piech. 12/X 1809; do p. 12 piech. 30/ V 1812.
Błeszyński  Józef, podpor.
Borzęcki Józef, podpor. p. 17 piech.; do p. 12 piech. 28/II 1811.
Bratkowski Rafał, por. 8/X 1810.
Breza Kazimierz, podpor.; por. 5/XI 1812.
Brzeski Józef, por. p. 4 piech. gal. fr.; do p. 12 piech. 4/IV 1810; uwoln. 7/VII 1810.
Brzozowski Piotr, podpor.
Buliński Jan, podpor. 13/VIII 1808; por. 11/XII 1809; oddalony 21/IX 1811.
Bystrzanowski Stefan, podpor. p. 16 piech.; do p. 12 piech. 1812; por. 20/XII 1810.
Cetkowski Felicyan , kap.; uwoln. 25/VI 1810.
Chełmicki  Jan, podpor. 27/V 1809; uwoln. 9/XI 1809.
Chlebowski  Aleksander, szef bat.; major p. 11 piech. 19/I 1809; pułk. 10/VI 1810.
Chlebowski Jan, por.;  kap. 26/VIII 1809.
Chmielewski  Ludwik, podpor.; por. 27/V 1812; kap. 17/VII 1811.
Chrzanowski Tadeusz, kap.; uwoln. 28/V 1808.
Czarkowski Tomasz, podpor.
Danielewicz Maciej, podpor.; por. 13/VIII 1808.
Danielewicz Mateusz, por.; uwoln. 16/II 1810.
Darewski Antoni, podinsp.. rew. 3-ego leg.; major. p. 12 piech. 18/VII 1808; pułk. gal. fr. 21/VII 1809; komisarz ordonator 1/IX 1810.
Daszkiewicz Leon, por. p. 13 piech.; do p. 12 piech. 5/IV 1810; do p. 17 piech.; kap. 11/II 1813 .
Dembiński Wacław, podpor.
Denhoff Ludwik, por. adj.; kap. 27/V 1809.
Domański Piotr Chryzolog, major.
Drożdżewski Józef, podpor. 24/II 1809; por. 17/XII 1810.
Dziewanowski Kazimierz, podpor.; por. 31/XII 1810; zginął 5/IX 1812 pod Możajskiem.
Falkowski Jan, podpor.; por. 23/III 1811; zginął 5/IX 1812 pod Możajskiem.
Fiałkowski Wojciech, por. p. 4 piech. gal. fr.; do p. 12 piech. 4/IV 1810; uwoln. 18/V 1810.
Gawroński Salezyusz, podpor. adj. pl.  Krakowa; do p. 12 piech. 9/II 1811; por. 26/III 1812.
Glasiński Franciszek, podpor.
Gomoliński Franciszek, kap.; szef bat. p. 5 piech. gal. fr.  29/IX 1809; uwoln. 23/X 1812.
Goślinowski Bonawentura, podpor.
Grabowski Karol, podpor.; por. 6/III 1813.
Grade Benjamin, podpor.; por. mian. przez ces. Napoleona w 1812.
Grotowski Feliks, szef bat.; do p. 9 piech.  28/VI 1808; major p. 9 piech. 12/X 1809; pułk. p. 17 piech.
Gruszczyński Antoni, podpor.
Grünwald Antoni, podpor. 27/V 1809; por. 31/XII 1810.
Grzelachowski Franciszek, podpor.; por. 26/VIII 1809; kap. 5/XI 1812.
Grzymalski Franciszek, podpor.; por. 11/XI 1811, zabity 17/VIII 1812.
Grzymiński Franciszek, por.; kap. 11/XII 1809; uwoln. 28/IV 1813.
Gutkowski Franciszek, podpor. p. 16 piech.; do p. 12 piech. 4/IV 1810.
Hauke Józef, por.; adj. gen. bryg. Hauke 8/II 1808.
Hilgier Jan, kap.
Hubert Jan, podpor.; por. 14/VII; uwoln. 23/IV 1813.
Jabłoński Jan Nepomucen, kap.; uwoln. 21/III 1808.
Jahelski Jędrzej, podpor.; por. 9/II 1813.
Jankiewicz Ignacy, podpor.; uwoln. 12/I 1808.
Januszyński Franciszek, podpor.; por. 11/XII 1809; kap. 9/II1813.
Jaromy Józef, podpor.; por. 9/II 1813.
Jasiński Piotr, podpor.; por. 27/V 1809; uwoln. 17/XII 1810.
Jastrzębski Krzysztof, podpor.
Jordan Ambroży, por. 12/V 1808.
Jünger Jan, por.; kap. kwaterm. 13/VIII 1808.
Karolewski Izydor, podpor.; por. 9/II 1813.
Karsza Franciszek, por. nadliczb.
Krasznicki August, por. adj.; kap. 26/VIII 1809; uwoln. 29/VIII 1810.
Krasznicki Wiktor, podpor. 27/V 1809; por. p. 3. piech. gal. fr.
Kaszubski Andrzej, podpor. 13/VIII 1808; por. 1/X 1810; kap. 9/II 1813.
Kęszycki Kasper, podpor. 27/V 1809; uwoln. 17/III 1812.
Kęszycki Stanisław, podpor.
Kleszczyński Maryan, podpor.
Kmitta August, kap.; poległ 5/IX 1812 pod Możajskiem.
Kobyliński Kajetan, podpor.; por. mian. przez ces. Napoleona  w 1812.
Korytowski Waleryan, por. p. 16 piech.; do p. 12 piech. 4/IV 1810; uwoln. 16/VI 1810.
Koszutski Tomasz, kap.; uwoln. 20/VI 1808.
Kowalski Makary, por.; uwoln. 23/VII 1808.
Koziarski Jakób (Jan) podpor. 29/V 1809; por. 22/X 1810; kap. 11/II 1813.
Kozłowicz Antoni, podpor.; por. 9/II 1813.
Kraiński Sebastyan, podpor.; por. 17/VII 1811.
Krąkowski Teofil, podpor. p. 4 piech. gal. fr.; do p.12 piech. 4/IV 1810; do p. 6 piech. 28/II 1811.
Krukowski Paweł, podpor.; por. 14/VII 1811.
Kruszewski Maciej, por.; kap. 11/XII 1809.
Kuczborski Marcin, podpor. 15/VI 1809; por. 17/VII 1811
Kurnatowski Damazy, kap.; uwoln. 1/VII 1809.
Lebowski Michał, podpor.
Lesiński Michał, podpor. 22/V 1808; por. 27/V 1809; kap. 17/VII 1811.
Łącki Franciszek, podpor. p. 4 piech. gal. fr.; do p. 12 piech. 4/IV 1810; por. 3/VIII 1811.
Łętowski Ignacy, podpor.; por. 2/VII 1812.
Łoniewski Wiktor, podpor.; por. p. 14 piech. 22/III 1813; kap. adj. gen. Br. Weyssenhoffa 24/III 1813.
Maruszewski Ignacy, kap. p. 4 piech. gal. fr.; do p. 12 piech. 4/IV 1810; uwoln. 7/VII 1810.
Meyzner Ferdynand, por.; kap. 31/XII 1810; do p. 5 piech. 1/VI 1811.
Miaskowski Mikołaj, podpor.; por. 17/V 1809; kap. p. 3 piech. gal. fr. 25/IX 1809; uwoln. 28/I 1811.
Miaskowski Wojciech, por.; uwoln. 14/III 1808.
Milęcki Jan, podpor.; umarł  w 1809.
Mojaczewski Stanisław, podpułk. p. 9 piech.; do p. 12 piech. 28/VI 1808; kom. tw. Modlina 3/VII 1809.
Morawski Franciszek, kap. adj. gen. Fiszera; szef bat.; major. 27/XII 1810; pułk. szef szt. dyw. 8/X 1812.
Mrowiński Józef, podpor.; por. 13/VIII 1808; kap. 20/XII 1811.
Murzynowski Narcyz, kap.; zginął pod Grochowem 1809.
Olszewski Bartłomiej, kap.
Oryński Adam, por.; kap. 31/XII 1810
Orzeszko Nikodem, podpor.
Osiński Józef, podpor. p. 16 piech.; do p. 12 piech. 4/IV 1810; por. 4/XI 1811.
Oskierko Stefan, szef bat. p. 10 piech.; do p. 12 piech. nadliczb. 19/I 1809; major. p. 8 piech.; do p. 5 piech. 26/VI 1811; pułk. p 5 piech. 27/XII 1811; umarł 11/IX 1812.
Paprzycki Tomasz, podpor.; por. 26/VIII 1809; uwoln. 1/II 1810.
Pawlikowski Jędrzej, podpułk.
Płonczyński Antoni, podpor.
Płonczyński Jan Nepomucen, por.; kap. 27/V 1809.
Pobiedziński, podpor.
Podczaski Antoni, podpor. 15/VIII 1808; zginął pod Jedlińskiem 1809.
Pogorzelski Dyonizy, kap.; szef bat. p. 10 piech. 27/I 1813.
Politowski Jan, podpor.
Politowski Mateusz, kap.; zginął pod Sandomierzem
Połoński Józef, kap. p. 3 piech.; szef bat. strz. 4/VIII 1809; do p. 12 piech. 5/IV 1810.
Potocki Józef, kap. p. 5 piech.; szef bat. p. 12. Piech. 27/XII 1811; do p. 11 piech. 30/III 1812.
Prekwitz, podpor.
Prolewicz Aloizy, podpor.; por. 5/XI 1812.
Raczyński Jan, por.; do p. 14 piech.; kap. 25/II 1811.
Radoński Teodor, podpor.
Rajewicz Konstanty, por.; uwoln. 9/V 1811.
Rakowski Tomasz, kap.; uwoln. 17/V 1808.
Raun Jan, podpor.
Rogowski Tomasz, szef bat. nadliczb.
Rohoziński Jan, podpor.
Rowiński Antoni, podpor. mian. przez ces. Napoleona w 1812.
Rudnicki Teodor, por. adj. p. 8 piech.; kap. 23/I 1808; szef bat. p. 12 piech. 27/I 1813.
Rutkowski Tomasz, kap.; szef bat. 16/XI 1812.
Rzepecki Józef, kap.; uwoln. 24/II 1809.
Sarnowski Karol, kap.
Sendek Piotr, podpor.; por. 27/V 1809; kap. 5/XI 1812.
Sikorski Antoni, podpor.
Sikorski Julian, podpor.; por. 28/VIII 1812.
Spiechowski Józef, podpor.
Spiner, podpor. mian. przez ces. Napoleona w 1812.
Sroczyński Jakób, por.; kap. 27/V 1809.
Staniewski  Jan Józef, por.; kap. 3/VIII 1811.
Stocki Kazimierz, podpor.
Stokowski Hipolit, kap. adj.; szef bat. 27/V 1809; uwoln. 15/IX 1810.
Storymowicz Kazimierz, podpor.
Styburski Franciszek, podpor.
Suchodolski Ignacy, kap. p. 6 piech.; szef bat. 8/V 1809; do p. 8 piech. 14/VII 1810; major. 7/II 1812; do p. 12 piech.; w niewoli 7/XI 1812.
Sumiński Antoni, podpor. 27/V 1809.; por. 31/XII 1810.
Suniganowski Jakób, podpor.; uwoln. 22/VII 1813, jako por. p. 8 jazdy.
Święcicki  Antoni, b. kap. kom. pl. Góry; do p. 12 piech. 9/II 1812; do p. 13 piech. 2/IV 1811; uwoln. 26/XII 1811.
Świniarski Andrzej, podpor.; uwoln. 11/IV 1809.
Szadkowski Augustyn, podpor.; por. 27/V 1809; uwoln. 19/XI 1810.
Szczawiński Jan, kap.; szef bat. 16/XI 1812.
Szczucki Ludwik, por. 13/VIII 1808; kap; 13/VIII 1808 ?
Szołdrski Leon, por. 28/V 1808; uwoln. 23/VI 1808(?); kap. strz. piesz. bat. Mycielskiego 12/VII 1809; w niewoli pod Smoleńskiem 17/VIII 1812.
Szumkowski Józef, podpor.
Thiell Piotr, podpor. 27/V 1809.
Tiele Piotr, podpor.; uwoln. 24/II 1809; powtórnie do służby; uwol n. 25/VI 1810.
Twarowski, podpor.; uwoln 30/V 1810
Tysson Józef, szef bat. p. 11 piech.; major. p. 12 piech. 4/IX 1809; reform. 2/XI 1810; kom. pl. Lublina.
Tyszkiewicz Stanisław, podpor. 30/VII 1808; por. 27/V 1809; uwoln. 11/II 1811.
Weyssenhoff Jan, major.; pułk. 29/VII 1808; szef szt. dyw. 1-ej 25/V 1812; gen. bryg.
Wieczorski Józef, podpor.; uwoln. 18/V 1812.
Wiesołowski Ignacy, por.; kap. 27/V 1809; uwoln. 28/XII 1810.
Witkowski Franciszek, podpor.; por. 5/XI 1812.
Woynarowski Antoni, podpor. p. 17 piech.; do p. 12 piech.; por. 21/I 1813.
Wyszomirski Stanisław, por.; kap. 27/V 1809; uwoln. 3/VIII 1811.
Wyszyński Teofil, podpor.
Zabłocki Tadeusz, podpor.
Zdanowicz Felicyan, kap.
Zieliński Ignacy, pułk.; do p. 6 piech.; uwoln. 19/I 1809; kom. pl. Krakowa; uwoln. 15/XI 1810.

Krzyż kawalerski:
Domański Chryzolog, pułk.
Poniński Stanisław,pułk.
Wierzbiński Maciej, pułk.
Białkowski Wincenty, mjr
Gomoliński Franciszek, mjr
Rutkowski Tomasz, mjr
Rudnicki Teodor, mjr
Stokowski Hipolit, mjr
Chlebowski Jan, kap.
Cetkowski Felix, kap.
Rohoziński Spirydyon, kap.
Wiesiołowski Ignacy, kap.
Krzyżem złotym:
Kaszybski Andrzej, kap.
Lesiński Michał, kap.
Olszewski Bartłomiej, kap.
Lebowski Michał, podpor.
Thyl Piotr, podpor.
Satkowski Mateusz, sierż.
Bringman Krystyan, żoł.
Machowiak Jan, żoł.
Werner Fryderyk, urzędnik zdrowia
Krzyżem srebrnym:
Alkwist Teodor, por.
Chroniec Wojciech, sierż.
Diterle Józef, sierż.
Jarczyński Marcin, sierż.
Porowski Kazimierz, sierż.
Satkowski Mateusz, sierż.
Sikorski Antoni, sierż.
Jakubowski Szymon, kpr.
Weyss Tomasz, kpr.
Wyrwicz Jakób, kpr.
Markowski Łukasz, dobosz
Bałko Jan, żoł.
Bringman August, żoł.
Bonikowski Franciszek, żoł.
Cieślak Franciszek, żoł.
Ciesielski Łukasz, żoł.
Cygański Kasper, żoł.
Dogórski Stanisław, żoł.
Gorzyński Bartłomiej, żoł.
Grzybowski Franciszek, żoł.
Karpowicz Wincenty, żoł.
Klarowicz Paweł, żoł.
Klaus Jan, żoł.
Piaskiewicz Jan, żoł.
Paulin Stanisław, żoł.
Pawłowski Wincenty, żoł.
Szybilski Felix, żoł.
Schultz Wojciech, żoł.
Zając Ignacy, żoł.
Zieliński Szymon, żoł.

Napisz co myślisz:




© mail: admin na pulk12.pl